เนื้อเรื่อง
Dragonball Multiverse : The Novelization
บทที่ 1 การแข่งขันที่ประหลาดสุดๆ
ตอนที่ 5
แต่งโดยLoïc Solaris
แปลไทยโดย Sub_MaRk
ปรับปรุงครั้งแรกเมื่อวันที่ 05/07/2557
ตอนที่ 5
 |
| Chibi Goten and Trunks by Stef84 |
ยานใกล้วังเข้ามาและทำการลงจอดในทันทีต่อหน้ากลุ่มนักสู้ โกคูก็มาโดยท่าเคลื่อนย้ายในพริบตาเช่นพร้อมกันกับยาน และในขณะเดียวกันอูบุก็เดินออกมาจากวังที่เขาใช้ค้างคืน
เสียงเบาๆ เสียงโลหะของยานจากอนาคตถูกเปิดออก ทันใดนั้นก็มีจานรูปร่างทรงกลมโผล่ออกมาและลงมาจากยาน ที่ยืนอยู่บนนั้นเป็นกลุ่มของชาวนาเม็กและวาร์ก้า ซึ่งลงมาต่อหน้าพวกนักสู้
โกคูและลูกศิษย์ของเขาเพิ่งมาเข้าร่สมกลุ่ม เมื่อมีเครื่องบินเล็กๆ โผล่มาทางด้านข้างของวังและลงจอดใกล้กับบูลม่า บราออกมาจากเครื่องบินและรีบเก็บเครื่องบินเป็นแคปซูลเหมือนเดิม ทันทีที่เธอเข้ามาเริ่มกลุ่ม ใครคนหนึ่งในกลุ่มของวาร์ก้าพูดขึ้น
"อืม........ทุกคนอยู่ที่นี่หมดแล้วใช่มั้ยครับ?"
บีเดลถอนหายใจยาวและหันไปทางสามีของเธอ
"ปังยังมาไม่ถึงเลยโกฮัง..."
โกฮังมองไปที่นาฬิกาของเขา ซึ่งเขากำลังถือกระเป๋าเดินทางที่เบจิต้าฝากไว้กับเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"ไม่ต้องห่วง....ลูกใกล้จะมาถึงแล้วหล่ะ"
กระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ที่เท้าของโกฮังซึ่งมีเสื้อผ้าสำหรับเขา น้องชายและพ่อของเขา
"คุณบูลม่าครับ!" โกฮังพูด
"คุณพอจะมีแคปซูลเปล่าๆ มั้ยครับ? ผมขอเอามาใส่กระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่นี่หน่อยครับ"
"บ้าจริง!....ชั้นน่าจะคิดเผื่อเอาไว้" บูลม่าพูดขณะที่เธอหันไปที่ลูกสาวของเธอ
"ยังมีอีกคน...."
บราตอบพร้อมกับถอนหายใจตามปกติของวัยรุ่นที่ถูกแม่ใช้
"ก็ได้ค่ะ...แม่"
บราได้รีบวิ่งไปที่วังเพราะเธอคิดว่าสายแล้ว ตอนนี้เธอกระวนกระวายใจเพราะเธอสละเวลาอันมีค่าเพื่อค้นหาแคปซูลที่บูลม่าคิดค้นขึ้น
อูบุก็หลุดออกจากความคิด เมื่อมีใครคนหนึ่งวางมือบนไหล่ของเขา
"ไงอูบุ......พร้อมรึยัง?" โกคูถามด้วยรอยยิ้มกว้าง
อูบุสะดุ้งและไม่รู้ว่าจะตอบกลับยังไงดี
"อะ- เอ่อ....ผม....คิดว่าครับ" นักสู้หนุ่มตอบด้วยท่าทางตะกุกตะกัก
"ผมจะมุ่งไปข้างหน้าเพื่อพิสูจน์ตัวเองครับ"
เช่นเคย ชาวไซย่าที่เป็นที่ปรึกษาของเขาให้กำลังใจ
"ไม่มีวิธีไหนที่ดีกว่าการต่อสู้ในสนามจริง การต่อสู้ของเรากับเท็นชินฮังที่ศึกชิงเจ้ายุทธภพ"
โกคูหันไปและสบตากับพิคโกโร่
"มันก็เหมือนกันกับพิคโกโร่ และอีกอย่างเราก็ไม่รู้สึกตื่นเต้นมากกว่าที่เซลล์เกมรึไม่ก็ฟรีซเซอร์หรือจอมมารบูหรอกนะ"
เสียงของเบจิต้าตะคอกอย่างห้วนๆ
"คาคาร็อต! แกคิดว่าการต่อสู้ของพวกเราไม่ได้-"
"ไม่แน่นอน!" โกคูตอบคำของเบจิต้า
"เรามีความสุขเสมอที่ได้ต่อสู้กับนาย และการต่อสู้ของเราไม่มีอะไรมาแทนที่ได้อย่างแน่นอน .....การต่อสู้มันเป็นโอกาสที่ดีที่จะทำให้พวกเราเติบโตขึ้น และชั้นก็อยากจะทำมันทุกวันอยู่หรอกถ้าเป็นไปได้.....แต่ในความเป็นจริงเราก็เริ่มคิดถึงการต่อสู้ของพวกเรานะ....."
เบจิต้าพอใจกับคำตอบอย่างเห็นได้ชัด
"อย่างที่แกรู้ ชั้นตั้งใจที่จะเติมเต็มช่องว่างระหว่างพลังของพวกเราในการแข่งขัน...." เขายิ้มเยาะด้วยดวงตาเป็นประกาย
"ไม่ต้องห่วงหรอก!"
โกฮังยืนขึ้นพร้อมกับใบหน้าแห่งความดีใจ
"คุณ! ปังมาแล้ว!"
ปังได้มาถึงด้านหลังของวังของเด็นเด้ เธอก้าวเธอเล็กๆ น้อยๆ ก่อนที่จะเร่งความเร็วทะลุผ่านมายังด้านหน้าของวัง ขณะที่เธอกำลงเดินผ่านประตูทางเข้า ทรั้งก์และโกเท็นโผล่ออกมาโดยไม่บอกกล่าว และปังกับโกเท็นก็ชนกันอย่างแรง
 |
| Illustration by Stef84 |
"โอ๊ย! เจ็บๆๆๆ" ปังพูดพร้อมกับก้มลูบหัวของเธอ
"คุณอาโกเท็น! ระวังหน่อยซิค๊ะ"
"อะไรกัน!" โกเท็นตอบด้วยน้ำเสียงตำหนิ
"เห็นได้ขัดว่าใครกันแน่ที่มากด้วยความเร็ว! ทำไมถึงรีบขนาดนั้นหล่ะ" แม้ว่าโกเท็นจะโกรธ แต่เขาก็เก็บอารมณ์เอาไว้และแสดงออกถึงความเป็นมิตรแทน เพราะทั้งหมดปังเป็นที่ชื่นชอบของเขาในฐานะหลานสาว(เท่านั้น)
"นายก็รู้โกเท็น เธอพูดถูก" ทรั้งก์ด้วยพร้อมกับหัวเราะ
"แม้เธอเร่งความเร็ว เราก็วิ่งด้วยแสงสีแดง"
"หือ...?" โกเท็นตอบด้วยท่าทางสงสัย
ทรั้งก์รอเก้อหลังจากปล่อยมุกตลกไปให้กับเพื่อนสนิทของเขา
"บางทีชั้นอาจจะกลับมาพร้อมกลับมุกตลกใหม่ๆ ดีกว่า"
เสียงที่จับความความสนใจของกลุ่มเด็กๆ
"เฮ้ เด็กๆ" โกคูพูด
"ไปกัน มาตรงนี้เร็ว!"
โกคูโบกมือด้วยท่าทางเป็นมิตรให้วาร์ก้าในขณะที่เขาเดินไปที่ยาน
"เช๊อะ!" โกเท็นทำหน้าเศร้า ทั้งสามคนก็มาเข้าร่วมกลุ่ม
"ผมไม่ได้ต้องการที่จะตะโกนเสียงดังนะครับ!"
ผู้เข้าร่วมและผู้เข้าชมใช้เวลาบนสถานที่ของเขาบนแผ่นวงกลมที่กำลังลอยอยู่ในขณะนี้ ผู้คนที่อยู่ข้างล่างพวกเขาตะโกนขอให้พวกเขาโชคดี บนแพลตฟอร์มบีเดลเริ่มเป็นห่วงเกี่ยวกับพ่อของเธอ
"คุณตาไม่มาด้วยหรือจ๊ะ" บีเดลถามปัง
"ไม่ค่ะ คุณตายังมีปัญหาเกี่ยวกับหลังก็เลยมาไม่ได้ค่ะ"
บีเดลมอบรอยยิ้มเล็กๆ
"อา...ใช่ หลังของเขา......มันเป็นอะไรที่น่าอาย"
"โปรดทราบ" หนึ่งในชาวนาเม็กพูด
"เราจะทำการออกเดินทางในเร็วๆ นี้"
บูลม่าตะโกนคำแนะนำครั้งสุดท้ายก่อนที่พวกเขาจะไป
"ขอให้โชคดี! และระวังตัวกันด้วยนะ!...."
ชาวนาเม็กให้ความมั่นใจกับเธอด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอบอุ่น
"ไม่ต้องเป็นกังวลครับ เพราะไม่มีอะไรที่ดราก้อนบอลไม่สามารถแก้ไขได้....นอกทางนี้ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องเจอกับอันตรายด้วยครับ"
แผ่นวงกลมส่งเสียงหึ่งๆ และมันเริ่มสั่นสะเทือนเมื่อมันลอยกลับเข้าสู่ยาน พอมาถึงแล้วก็เผยให้เห็นห้องขนาดใหญ่สีขาวและเกือบจะว่างเปล่า ทุกคนในกลุ่มเริ่มทำการสำรวจด้วยความอยากรู้อยากเห็น มีเพียงโกคูเท่านั้นที่แสดงถึงความประหลาดใจของเขา
"โอ้โห! ที่นี่กว้างชะมัดเลยแหะ.....มันต้องสะดวกในการฝึกฝนในการเดินทางที่ยาวนาน...สิ่งนี้มันทำให้นึกถึงเรื่องเก่าๆ จริงๆ"
"ก็ดีแล้วครับ" หนึ่งในวาร์ก้าพูด
"เราจะอธิบายกฎให้ทุกคนที่อยู่ที่นี่ฟังกันที่ยานแม่ครับ"
ด้านนอกยานเกิดแสงสว่างขึ้นขณะผู้ที่อยู่ข้างล่างก็เดินถอนออกอย่างรวดเร็ว และขึ้นสู่ท้องฟ้าเพื่อที่จะไปที่ยานแม่ทีรอคอยพวกเขาอยู่ บูลม่ายืนมองยานจนหายลับไปแล้วก็แสดงความเศร้าทันที
"อืม....ดูเหมือนว่าชั้นจะต้องกลับบ้าน.....ด้วยตัวเองซินะ"
เด็นเด้ใช้ความพยายามของเขาทั้งหมดเพื่อปลอดโยนบูลม่า
"ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะคอยส่งข่าวไปให้คุณทันทีถ้าผมทราบข่าวครับ"
บูลม่ามองความเห็นใจของเขา
"ขอบคุณนะเด็นเด้ ชั้นรู้ว่าชั้นสามารถไว้ใจเธอได้"
ทุกคนรู้สึกถึงเสียงกระหึ่มเล็กน้อยตามมาด้วยการคลิ๊กที่แข็งแกร่ง ยานได้ทำการเชื่อมต่อกับยานแม่โดยสมบูรณ์ วาร์ก้าได้เชิญพวกเขาทั้งหมดเข้ามายังยานขนาดใหญ่ผ่านแพล็ตฟอร์มทรงกลม โกคูเป็นคนแรกที่ออกมา
โกคูและปังเดินไปรอบๆ ห้องพักขนาดใหญ่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความสนุกสนาน ในขณะที่พิคโกโร่และเบจิต้ายังคงป้องกันตัวเองอยู่ สำหรับอูบุมีเพียงเขาเท่านั้นที่พึมพำออกมาอย่างรวดเร็ว
"ว้าว!"
เขาสังเกตุโดมขนาดใหญ่ด้วยความชื่นชมที่อยู่รอบหัวของเขาราวกับกำลังจ้องมหาสมุทรที่กว้างใหญ่ในพื้นดาว
ในขณะที่ทุกคนกำลังใช้เวลาเก็บรายละเอียดของยาน โกคูถามวาร์ก้าเกี่ยวกับระยะเวลาในการเดินทาง วาร์ก้ารีบให้ความมั่นใจกับเขาในทันที
"ไม่นานหรอกครับ เราจะไปถึงจักรยานที่จัดการแข่งขันในชั่วขณะด้วยการวาร์ป ซึ่งเราเรียกจักรวาลนี้ว่า "จักรวาลที่ศูนย์" มันเป็นจักรวาลที่ไม่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่ จึงไม่ต้องห่วงเรื่องผลกระทบจากอันตรายที่เกิดจากการแข่งขัน ตอนนี้คุณต้องเพื่อนเข้าไปในห้อง และปรึกษาหารือเกี่ยวกับกฏระเบียบของการแข่งขัน.....และจัดเก็บรายการของคุณ"
ผู้โดยสารคนอื่นๆ ที่เหลือและวาร์ก้ากับชาวนาเม็กหันไปมองด้วยความตกใจของการสาธิตความกระตือรือร้นของโกคู
ในเวลาไม่นานกลุ่มของนักสู้ก็รวมตัวกันและเดินตามวาร์ก้าขนาดเล็กผ่านทางเดินขนาดเล็กโปร่งใส ในที่สุดก็พาพวกเขาไปที่ห้องขนาดเล็กและแคบ ซึ่งแตกต่างจากความกว้างใหญ่ของส่วนที่เหลือของยาน ภายในห้องมีเก้าอี้จำนวนมาก ทั้งหมดหันไปทางจอสีฟ้าขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยตัวอักษรสีดำของมนุษย์ต่างดาว โกฮังซึ่งนั่งอยู่แถวที่สามข้างหลังโกเท็นและทรั้งก์ทำลายความเงียบ
"คือ.....อีกนานแค่ไหนเราจึงจะไปถึงครับ?"
"ภายในประมาณสิบนาทีครับ" วาร์ก้าตอบ
"เครื่องยนต์จะทำการดูแลการเดินทางระหว่างจักรวาลในขณะที่ผมอธิบายกฏ"
วาร์ก้าหยุดชั่วคราวเพื่อให้รอทุกคนนั่งลง และตอนนี้ก็ได้อนุญาตให้คอมพิวเตอร์ของยานแปลตัวอักษรของมนุษย์ต่างดาวให้กลายเป็นภาษาที่ผู้เข้าร่วมจากจักรวาลที่ 18 สามารถเข้าใจได้ วาร์ก้าเริ่มอ่านรายละเอียดทั้งหมดที่จำเป็นและตอบคำถามทั้งหมด
"นานแค่ไหนที่เราจะต้องขึ้นสู่สนามหลังจากที่ถูกเรียกครับ?" ทรั้งก์ถาม เพราะไม่แน่ใจว่าเวลาจะพอสำหรับการฟิวชั่นมั้ย
"เมื่อคุณถูกเรียก คุณมีเวลาประมาณ 120 วินาทีก่อนขึ้นสู่สนามครับ" วาร์ก้าตอบ
"ถ้าคุณขึ้นสู่สนามช้ากว่าเวลาที่กำหนด คุณจะถูกปรับแพ้ทัทีครับ"
"เวลาแค่นั้นก็มากพอแล้ว" โกเท็นกระซิบบอกเพื่อนของเขา
"คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ทำการต่อสู้นอกสนามนะครับ" วาร์ก้าประกาศ
"คุณไม่สามารถรับความช่วยเหลือใดๆ ในระหว่างการต่อสู้จากภายนอกสนามได้ แต่คุณสามารถนำอาวุธเข้าไปใช้ได้ตามที่คุณต้องการไม่ว่าจะอาวุธหรืออื่นๆ"
"เชอะ! ถ้าเราต้องการอาวุธหนะนะ" เบจิต้าคำราม
"อืม....." วาร์ก้าพูดต่อ
"ถ้าคุณไม่สามารถทำการต่อสู้ไม่ได้เกิน 30 วินาที หรือคุณหมดสติ ถูกจับกด ตาย แม้กระทั่งมองไม่เห็น ผู้ตัดสินจะต้องเห็นคุณในสายตาได้ตลอดเวลา และในเรื่องนี้ผมแนะนำว่าคุณห้ามย้ายไปที่จักรวาลอื่นในระหว่างการต่อสู้เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกสงสัยว่าโกง ผมขอพูดอีกครั้งว่าห้ามมีการช่วยเหลือใดๆ จากภายนอกสนามเพราะมันเป็นสิ่งที่ต้องห้ามอย่างเคร่งครัด"
"พวกเราจะได้รับอนุญาตให้ถอนตัวการต่อสู้รึเปล่าครับ" อูบุถามพร้อมกับยกมือขึ้น
"ได้แน่นอน คุณได้รับอนุญาตให้ถอนตัวจากการแข่งขันได้ตลอดเวลา และคุณยังจะไม่ถูกฝ่ายตรงข้ามโจมตี เพราะถ้าคุณทำอย่างนั้นละก็ คุณจะถูกตัดสิทธิ์ในทันที"
อีกครั้งที่โกคูสนใจ
"เราสามารถรู้ขอบเขตของสนามได้รึเปล่า?"
"จริงๆ แล้วมีไม่มากครับ การเคลื่อนไหวทั้งหมดจะได้รับอนุญาตในการแข่งขัน....เราขอแนะนำให้อยู่ห่างจากผู้ชมและผู้แข่งขันคนอื่นๆ นอกจากนี้คุณต้องพิจารณาว่าถ้าคุณย้ายไปไกลจากสนาม แล้วไม่สามารถมองเห็นคุณจากจุดที่คุณอยู่ก็จะถูกตัดสิทธิ์เช่นกัน จะดีที่สุดถ้าคุณใช้สนามแข่งเป็นจุดศูนย์ของการต่อสู้ คุณจะเข้าใจมากยิ่งขึ้นเมื่อพวกคุณเห็นสนามแข่งครับ"
ณ ตอนนี้ยานแม่เริ่มส่งเสียงแผดร้องและสั่นสะเทือน มันยังคงเป็นเช่นนั้นประมาณสิบวินาที เมื่อแรงสั่นสะเทือนหยุดลง วาร์ก้าก็ได้แจ้งให้พวกเขาทราบว่าได้มาถึงจักรวาลที่ศูนย์แล้ว
"ก่อนจะแยกย้ายกันไป ผมขอข้อมูลเอกลักษณ์เฉพาะตัวของผู้เข้าร่วมแต่ละคนด้วยนะครับ" วาร์ก้าพูด
โกคูรับสมุดมาและลงชื่อของอูบุ เบจิต้า ทรั้งก์ โกเท็น ปัง.....และโกฮัง เมื่อพูดถึงชื่อของเขาโกฮังตกใจและรีบประท้วงขึ้นทันที
"อะ- อะไรนะครับคุณพ่อ! คุณพ่อก็รู้นี่ครับว่าผมจะไม่ลงแข่ง!"
โกคูไม่ยอมปล่อย
"อืม...บางทีลูกอาจจะทำได้ดีก็ได้ ลูกเป็นที่ยอดเยี่ยมในการต่อสู้ของเซลล์และจอมมารบู พ่อเองก็อยากเห็นความสามารถของลูกด้วย"
"ไม่หล่ะครับ ผมไม่ต้องการ" โกฮังตอบแล้วหันไปทางวาร์ก้า
"ไม่ต้องลงชื่อของผมนะครับ"
"ไม่มีปัญหาครับ" วาร์ก้าพูด
"ถ้างั้นผมขอยืนยันอีกครั้งนะครับ มีคุณโกคู คุณอูบุ คุณเบจิต้า คุณโกเท็นครูส และคุณปัฝ...คือทั้งหมดนี้ใช่หรือเปล่าครับ?"
ทุกคนได้ยืนยันว่ารายชื่อถูกต้องแล้ว
"ตกลง งั้นเราไปกันเถอะ"
จากนั้นวาร์ก้าก็เชิญกลุ่มของพวกเขาเข้ามายังห้องขนาดใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยหน้าต่างขนาดใหญ่ที่อนุญาตให้ทุกคนได้ชมอวกาศ ดวงดาว ดาวเคราะห์สีเทาที่รายล้อมไปด้วยดวงจันทร์อย่างสวยงาม
"ผมนึกว่าจะไม่มีอะไรในจักรวาลนี้ซะอีก" โกฮังพูด
"มันเป็นอย่างนั้นครับ...." วาร์ก้าตอบ
"สิ่งที่คุณเห็นถูกสร้างขึ้นโดยเทคโนโลยีของเรา เห็นมั้ย? เรากำลังเข้าใกล้สนาม"
 |
| Drawing by Gogeta Jr; Coloring by Corpkiller |
ยานแม่เข้าสู่ข้างๆ สนามแข่งขันขนาดใหญ่ซึ่งถูกจัดขึ้นอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ยานเข้าไปใกล้สนาม เหล่านักสู้ก็เริ่มมองเห็นยานหลากหลายรูปแแบบลงจอดอยู่ใกล้สนามแข่งขัน
"หากคุณต้องการข้อมูลเฉพาะ" วาร์ก้าเริ่ม
"สนามมีขนาดสองหมื่นฟุตตามเส้นผ่านศูนย์กลางและประมาณแปดร้อยเมตรจะเป็นจุดที่สูงที่สุด ซึ่งด้านบนจะมีผู้ตัดสินอยู่ สนามคือดาวเคราะห์ขนาดเล็กที่อยู่ตรงกลางสนามที่เห็นอยู่นั่นแหละครับ มันมีเส้นผ่านศูนย์กลางผันแปรเล็กน้อยในความเป็นจริง ผมขอพูดแบบประมาณนะครับ ก็คงราวๆ ห้าเมตรครับ"
"ดูเหมือนว่าโลกของท่านมหาเทพ" พิคโกโร่พูด
"เราสงสัยแรงโน้มถ่วงของมัน......." โกคูเริ่มสงสัย
"มันเกือบสิบเท่าของโลกของคุณครับ" วาร์ก้าตอบ
"นั่นคือสิ่งที่ชดเชยแรงโน้มถ่วงให้กับดาวเคราะห์ขนาดเล็กครับ"
"แรงโน้มถ่วงเทียมงั้นสินะ" โกฮังคิด
"ดาวเคราะห์ขนาดเล็กเกินไปที่จะดึงดูดเรา"
ในระหว่างขั้นตอนของยานแม่ อูบุและปังประหลาดใจต่อสิ่งที่ปรากฏต่อหน้าพวกเขา แต่บราไม่แสดงถึงความกระตือรือล้นของเธอเลย ในสายตาของเธอเป็นการออกแบบสนามที่ล้าสมัยเล็กน้อย สำหรับพิคโกโร่เขาไม่คลาดสายตาที่ได้มองเห็นยานของพวกฟรีซเซอร์แต่....เขาพยายามที่จะไม่พูดมันออกไป
"ที่นี่มีออกซิเจนมั้ย?" พิคโกโร่ถาม
"มีแน่นอนครับ" วาร์ก้าตอบ
"เรามีการติดตั้งระบบแรงโน้มถ่วงเพื่อรักษาบรรยากาศที่ระบายอากาศบนพื้นผิว ภายในดาวเคราะห์น้อย เรามีเครื่องผลิตสิ่งที่จำเป็นต่อการหายใจเอาไว้ครับ"
"เราสามารถเดินไปรอบๆ พื้นที่ของสนามได้รึเปล่า?" โกคูถาม เพราะเขาจะเอาไว้ออกกำลังกาย
"ได้แน่นอนครับ หากคุณต้องการ คุณสามารถเดินไปได้ทุกที่ที่คุณต้องการได้เลยครับ"
"เยี่ยม!" โกคูตอบ
ในที่สุดยานก็ลงจอดบนพื้นดินภายนอกสนาม เมื่อเครื่องยนต์หยุด และเปิดประตูขุ้นเผยให้เห็นวาร์ก้าที่ทำหน้าที่ดูแลกลลุ่มของจักรวาลที่ 18 วาร์ก้าเดินออกมาพร้อมกับกลุ่มของจักรวาลที่ 18 พวกเขาทุกคนมองสำรวจ การแข่งขันในจักรวาลอื่นๆ มีไว้ฉลองความสำเร็จและความกระตือรือล้นทั้งหมดในครั้งเดียว
"จักรวาลที่ 18......." วาร์ก้าพูด
"นี่คือที่ของพวกคุณครับ คุณสามารถเดินไปได้ทุกที่ได้อย่างอิสระ แต่กรุณาอย่าไปทะเลาะกับจักรวาลอื่นนะครับ โปรดจำไว้นะครับว่าคุณมีเวลาสองนาทีก่อนขึ้นสนามเมื่อคุณถูกเรียกชื่อ"
ที่กลุ่มสุดท้ายใกล้สนามแข่งขัน พวกเขาเดินตามทางที่กว้างและมีประตูหลายทั้งสองข้าง มุ่งหน้าตรงไปยังที่ของพวกเขาในสนามแข่งขัน โกคูชอบที่จะวิ่ง แต่เขาคิดว่ามันคงจะไม่เหมาะ
"ที่นี่คือที่ที่จักรวาลที่ 18 อยู่ที่นี่ครับ" วาร์ก้าพูด
"มีห้องพัก เตียงแม้แต่สถานที่ทานอาหารถ้าคุณต้องการ.....และตอนนี้มันเป็นสนามต่อสู้"
"ว้าว! ยอดเยี่ยมจริงๆ" นักสู้ตะโกนออกมาด้วยความประหลาดใจ
โกคูถูกใจการออกแบบสนาม สนามที่ดูกว้างและยิ่งใหญ่! จำนวนของผู้ชมเป็นที่น่ายิ่นดีอย่างยิ่งและถ้าคาดเดาก็ราวๆ เกินสิบล้าน นอกจากนี้ยังมีวัฒนธรรมหลากหลายในปัจจุบัน มันเป็นเรื่องยากสำหรับเหล่านักสู้ที่จะได้ประสบการณ์กับคนใดคนหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งสัมผัสแม้จะใกล้เคียงกับสัมผัสของพวกเขา
"มันใหญ่มาก!" บีเดลพูดไปที่โกฮังกับปังและอูบุที่วิ่งไปยังขอบพื้นที่ของจักรวาลของพวกเขา
"มันยอดเยี่ยมสุดๆ" ปังพูดอย่างกระตือรือร้น
วาร์ก้าเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย
"คุณอาจจะได้พบกับคนรู้จัก.....หรืออย่างน้อยคุณอาจจะรู้จัก ดังนั้นจำเอาไว้แค่ว่าพวกเขามาจากจักรวาลอื่นที่แตกต่างจากพวกคุณโดยสิ้นเชิง และด้วยเหตุนี้....ไม่ต้องตกใจครับ ก่อนที่ผมจะไป ผมขอบอกพวกคุณอีกเรื่องนึงครับ การแข่งขันจะเริ่มขึ้นทุกๆ 20 นาที ไปจนถึง 2 วัน ทุกอย่างจะขึ้นอยู่กับเวลาที่ใช้อุดช่องว่างของเวลาของจักรวาลที่เหลือ"
"มีการจับฉลากมั้ย?" โกคูถามอีกครั้ง
"การแข่งขันจะเป็นแบบสุ่มทั้งหมด และจะประกาศอีกครั้งครับ"
วาร์ก้าเดินออกจากกลุ่ม โกคูยังคงคิดอยู่ครู่หนึ่ง
"20 นาทีหรือสองวันงั้นหรอ.....ใช้แค่ 20 นาทีก็คงพอ!"
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น