บทที่ 1 การแข่งขันสุดแปลก ! ตอนที่ 1 (เนื้อเรื่อง)

 

เนื้อเรื่อง

Dragon Ball Multiverse: The Novelization

บทที่ 1 การแข่งขันสุดแปลก !

ตอนที่ 1

แต่งโดย Loïc Solaris

English Translated by MikeysBoner(certified god)

and Kakarotto Ka Power Level Kya Hai? and npberryhill

แปลไทยโดย Sub_MaRk

ตอนที่ 1

Chibi Goku by Stef84

         แสงแดดยามเช้าส่องสว่างบนท้องฟ้าที่ไร้เมฆบดบัง เป็นสัญลักษณ์ของวันที่ดีวันหนึ่งสำหรับโลกใบนี้ ภายในห้องครัวของบ้านในตัวเมืองที่เรียบง่าย แต่พ่อและแม่กลับกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมอาหารเช้า

         "ปัง" ซงโกฮังออกมาเรียกลูกสาวของเขา

         "อาหารเช้าพร้อมแล้วนะลูก!"

         "ลูกตื่นหรือยังคะ?" บีเดล ภรรยาของชายผู้นั้นถาม พร้อมกับวางกล่องซีเรียลอันสุดท้ายลงบนโต๊ะ

         ก่อนโกฮังจะตอบกลับมา ก็มีเสียงกุกกักของฝีเท้าพุ่งลงมาจากบันไดชั้นสอง เขายิ้มกว้างพร้อมกับปรับแว่นตาของเขา

         "คงไม่ต้องบอกแล้วมั้ง ลูกคงตื่นแล้วหล่ะ" โกฮังหัวเราะในใจ

         หญิงสาวอายุ 14 ปี ซึ่งอยู่ในชุดเสื้อสีแดงและเปิดประตูออกมา

         "แม่! พ่อ! หนูไปแล้วนะค๊ะ!"

         "นี่ลูก! ทำไมลูกแต่งตัวแบบนั้นหล่ะ" แม่ของเธอพูดพร้อมกับยกคิ้ว

         "คุณปู่สัญญาว่าวันนี้จะฝึกให้หนูกับอูบุแบบจริงๆ จังๆ แล้วอีกอย่างหนูไม่อยากพลาดด้วยคะ"

         "หนูรู้มั๊ยว่าพวกเขาอยู่ที่ไหน?" โกฮังถามพร้อมกับจิบเครื่องดื่มของเขา

         แต่ของเหลวสีส้มเกือบจะออกจากปากของเขาหลังสองวินาทีต่อมา เมื่อมีคลื่นพลังพุ่งมาอย่างกระทันหัน มันไกลเกินไปที่จะกำหนดตำแหน่งที่แน่นอนของมัน แต่แน่นอนโกฮังสามารถรู้สึกได้ว่าพลังนั้นเป็นของ...และถ้าเขาคิดไม่ผิด พลังนี้คงไม่ใช่ของปังอย่างแน่นอน หญิงสาวหันหน้ามาขอโทษพ่อของเธอ หลังจากที่ชนกันขณะที่เธอกำลังวิ่งออกไป

           "หนูไปก่อนนะคะ" เธอตะโกนบอกนักรบชาวไซย่าหนุ่ม

           "แต่ว่า....." แม่ของเธอร้องเรียก แต่ดูเหมือนจะช้าไปแล้ว  หล่อนถอนหายใจกับความเอาแต่ใจ แล้วหันไปหาสามีของเธอ 

           "เด็กคนนี้เอาแต่ใจจริงๆ เลย..."

          โกฮังพยักหน้าให้กับเธอ แต่ในบรรยากาศของความว้าวุ่นใจ จิตใจของเขายังคงติดตามพลังของลูกสาวต่อไปขณะที่เธอบิน เขายังคงติดตามเธอไปตลอดการเดินทางประมาณ 10 นาที เพื่อให้แน่ใจว่าเธอถึงที่หมายแล้ว
           "อืม...อย่างน้อยเราก็ไม่จำเป็นต้องห่วงเรื่องความปลอดภัยของลูกนะบีเดล" โกฮังพูดพร้อมรอยยิ้มอย่างมั่นใจ
           "ลูกก็อยู่กับพ่อคงไม่เกิดอันตรายขึ้นหรอก อืม...นอกซะจากจะได้รับจากการฝึกตามปกติละน่า"
           "โกฮัง" บีเดลพูดพร้อมกับกอดอก
           "คุณรู้ใช่มั๊ยว่าลูกมีเรียนเช้านี้! ตอนนี้ลูกของเราเข้าโรงเรียนมัธยมแล้วนะ ทั้งหมดนั้นจะสูญหายไปกับการฝึกหมดนะ" เธอแย้งและทำหน้าไม่พอใจอย่างชัดเจน
           "อ่า...ไม่ต้องกังวลมากไปหรอก" สามีของเธอตอบพร้อมกับรอยยิ้มที่อ่อนโยน
           "มันสามารถเรียนเสริมได้ ยังไงลูกก็เรียนตามทันอยู่แล้ว และอีกอย่างนะ" โกฮังทานข้าวบนโต๊ะต่อ
           "ผมก็เคยพลาดการเรียนแค่ไม่กี่ปี ในตอนนั้นผมยังอายุน้อยกว่าลูกอยู่นะ"
           บีเดลถอนหายใจ แล้วมองออกไปข้างนอกหน้าต่างของห้องครัว ก็แทบจะมองไม่เห็นลูกสาวตัวน้อยของเธอที่กำลังขี่เมฆสีทองออกไปซะแล้ว
           "ชั้นคิดว่าเราตามใจลูกมากไปแล้วนะคะ"
           "บีเดลที่รัก ลูกมีผลการเรียนก้าวหน้าไปมากกว่าเพื่อนๆ ในห้องอีกนะ ถ้ายังมีปัญหา ให้เชื่อใจผม ผมจะช่วยจัดการเรื่องเรียนให้ลูกเอง แต่จริงๆ แล้ว ปังเก่งกว่าผมซะอีกนะ"
           "มันเป็นช่วงเวลาที่สงบสุข แต่ว่า......." บีเดลกล่าวพร้อมกับเอามือค้ำเอว
           "แต่การเรียนมันสำคัญนะ ให้ลูกไปฝึกวิชาในช่วงเวลาว่างสิ!"
           "ที่รัก...คุณต้องปล่อยวางมันไป" โกฮังหัวเราะพร้อมรอยยิ้มที่ต้องจดจำ
           "คุณเริ่มจะเหมือนแม่ของผมเข้าไปทุกทีแล้วนะรู้มั๊ย"
           "เอ๊ะ ชั้นรู้น่า" บีเดลตอบ ดูเหมือนว่าเธอจะตื่นเต้นที่เธอเกือบจะเป็นเหมือนกับจีจี้
           "ชั้นก็แค่...ชั้นต้องการให้ลูกได้มีงานดีๆ ทำในอนาคตเมื่อลูกเติบโตขึ้น และการต่อสู้ควรจะเป็นงานอดิเรกซึ่งเป็นเรื่องรอง" โกฮังลุกขึ้นไปยืนใกล้ๆ กับภรรยาของเขาพร้อมกับวางมือลงบนบ่าของเธอ
           "นั่นก็เป็นอีกทางหนึ่งนะบีเดล เราไม่สามารถทำอะไรเกี่ยวกับมันได้หรอก......ลูกถูกกำหนดให้เดินตามรอยเท้าของปู่ตั้งแต่ลูกเดินได้แล้ว และอีกอย่างคุณกังวลมากเกินไป ลูกจะโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่ทั้งฉลาดและแข็งแกร่งกว่าพวกเราทั้งหมด"
           "แต่โกฮัง คุณแน่ใจหรอ?"
           "ถ้ามันทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น ผมจะชวนพ่อมาทานข้าวด้วยกันนะ ดีมั๊ย?"
           หน้าของบีเดลดูสดใสขึ้น
           "เป็นความคิดที่ดีมากคะ!"
           ทันใดนั้นโกฮังได้เหลือบไปเห็นนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง เขาตระหนักแล้วว่าเขาจะไปทำงานสายแน่ เพื่อเริ่มทำงานบางอย่างที่เขาไม่ได้ทำมานานหลายปี
           "ไปเถอะที่รัก" บีเดลกล่าวบอกสามีของเธอ ตามสายตาของเขา
           "ไม่งั้นคุณไปทำงานสายแน่"

           บึ้ม! เสียงที่ดังสนั่นหวั่นไหวผ่านภูเขา เสา และที่ราบ คลื่นกระแทกที่เกิดขึ้น สะเทือนทั่วบริเวณโดยรอบแม้ว่าจะไม่มีผลอะไร แต่พื้นที่กลับกลายเป็นที่รกร้างในทันที บางครั้งเสียงที่เกิดขึ้นก็อาจจะเกิดจากเสียงตะโกนร้องผสมกันของคู่ต่อสู้ เสียงเหล่านี้เป็นเสียงร้องที่ใช้ผลักดันตนเองเพื่อทำให้พวกเขาต่อสู้กันอย่างเต็มกำลังของพวกเขา
            ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นที่ภูเขา ในความเป็นจริงแล้ว มันเป็นการต่อสู้ระหว่างนักรบทั้งสองคนที่ยอดเยี่ยมที่สุด มันเป็นการต่อสู้อุ่นเครื่องระหว่างทั้งคู่ ซึ่งกำลังเคลื่อนที่โดยที่มนุษย์ธรรมดาไม่สามารถทำได้ ปริมาณพลังที่พวกเขาปล่อยออกมา เทียบได้กับมนุษย์ประมาณ 1 ล้านคน
            ไม่กี่นาทีการฝึกของทั้งสองคนก็เริ่มหยุดพักนั่งเอาแรงเล็กๆ น้อย ๆ และเริ่มพูดคุย
             "ผมยังไม่ได้เหงื่อสักหยดเลยครับอาจารย์" อูบุพูด และเกือบจะบ่นเรื่องความสะดวก เขาเป็นรุ่นน้อง ผิวสีน้ำตาลอยู่ในชุดต่อสู้สีแดงส้มและตอนนี้เขาอายุ 20 แล้ว
             "ทำเอาผมใจหายใจคว่ำหมดเลยนะครับ"

Illustration by Stef84

          "นั้นคือจุดประสงค์ของการฝึกในช่วงนี้" อาจารย์โกคูกล่าวพร้อมกับเกาหัวของเขาด้วยนิ้วเดียว อย่างอึดอัดใจเล็กน้อย
          "วิธีการฝึกของคุณ อาจจะทำให้ทั้งโลกเกิดอันตรายได้นะครับ"
          อูบุกำลังนั่งอยู่บนก้อนหินที่อยู่บริเวณใกล้ๆ มองดูภูมิทัศน์โดยรอบที่เขากับอาจารย์ของเขาได้ทำการต่อสู้กัน
          "ใช่...พื้นที่นี้แหลกลาญจากการฝึกของเราไม่ใช่หรอ?" เขาสังเกตดูหลุมและรอยแตกโดยรอบ
          "เอาน่า...ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก มันไม่ได้เป็นเพราะการต่อสู้ของเราทั้งหมดหรอก ที่จริงนี่อาจจะน้อยไปด้วยซ้ำนะ ฮ่าฮ่า" โกคูพูดและคิดย้อนกลับไปยังอดีต
           "ถ้าจำไม่ผิด ที่นี่เป็นที่ที่เราต่อสู้กับเบจิต้าครั้งแรกละนะ" เขาพูดกับลูกศิษย์ของเขา
           "คุณเบจิต้า จริงหรอครับ?" อูบุอุทาน
           วิญญาณนักสู้หนุ่มอันยิ่งใหญ่ของจอมมารบูที่เกือบจะทำลายจักรวาล เขาปิดตาลงพร้อมกับนอนจินตนาการถึงสิ่งที่เขาได้รับรู้ ซึ่งไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันเป็นการต่อสู้ที่ยิ่งใหญ่ในเวลาสามสิบปีที่ผ่านมา
            "เอาหล่ะ พักผ่อนพอแล้ว" โกคูพูดพร้อมกับลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและจับมือของเขา เด็กชายพยักหน้า
            "งั้นไปกันเถอะ"
            "ได้เลยครับ"  ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือล้น
            "เป็นโอกาสดีเลยครับ ตอนนี้ผมจะพยายามก้าวข้ามคุณไปให้ได้เลยคอยดูสิ! แต่ตอนนี้ผมจะพยายามตามคณให้ทันครับ"
            ท่าทางการยืนของเขาโก่งขาแยกออกจากกันเล็กน้อยและกำหมัดแน่น แล้วเริ่มเรียกพลังไซย่าของเขา จากนั้นเริ่มแปลงร่างเป็นซูเปอร์ไซย่า ในขณะนี้รอบๆ ตัวเขาเริ่มมีออลอร่าสีฟ้าและสีขาว ผมของเขาเคลื่อนไหวไปตามสายลมฉับพลันที่เขาได้สร้างขึ้น
             ตรงข้ามกับเขา อูบุก็ได้เริ่มเรียกพลังของเขาเช่นกัน เขาร้องเสียงดังพร้อมกับออลอร่าสีขาวล้อมรอบตัวเขา
              "ผลักมัน! อูบุไปสูงๆ ไปให้ไกลจากเรา" โกคูตัดกระแสพลังของอูบุที่มีพลังมากกว่าเดิมเล็กน้อยที่ปล่อยออกมา โกคูยิ้มอย่างประหลาดใจ
              "เยื่ยมมากอูบุ แต่..." เขาสแยะยิ้ม
              "นายจะสามารถตามทันหรือเปล่านะ?"
              ออร่าสีฟ้าขาวรอบตัวโกคูก็สว่างวาบพร้อมกับผมที่กลายเป็นสีทองส่องแสงเจิดจ้า ดวงตาของซูเปอร์ไซย่าก็กลายเป็นสีเขียวฟ้าเช่นเคย ในขณะที่พลังของชาวไซย่ากำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่ามันทำให้เขาแข็งแกร่งกว่าอูบุด้วยซ้ำ  ซึ่งนั่นเป็นความแข็งแกร่งเพียงครึ่งเดียวของโกคูเท่านั้น อย่างไรก็ตาม อาจารย์ของเขาได้สอนเทคนิคที่เป็นประโยชน์สำหรับสถานะการแบบนี้เอาไว้ด้วย เทคนิคที่เขาสามารถใช้ได้ในทันที
               กล้ามเนื้อของอูบุโป่งนูนออกมาพร้อมกับตะโกนเรียกพลัง
               "หมัดเจ้าพิภพ!"
               ออลอร่าสีขาวรอบตัวอูบุ บัดนี้ได้กลายเป็นสีแดงไปแล้ว กล้ามเนื้อของเขาเพิ่มขึ้น ในขณะที่เส้นเลือดของเขาก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน เพื่อที่จะช่วยให้เลือดไหลเวียนได้เร็วขึ้น ความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณและอีกไม่นานก็ล้ำหน้าอาจารย์ของเขาไป โกคูที่ดูเหมือนไม่ได้หวาดวิตกใดๆ ก็เริ่มที่จะเพิ่มพลังของเขาให้มากขึ้น ด้วยร่างอื่น ผมของเขาตั้งขึ้นจนเหลือเพียงล็อกเดียวบนหน้าผากของเขา กล้ามเนื้อของเขาเพิ่มขึ้นเป็นระยะๆ พร้อมกับประจุไฟฟ้าผ่าผ่านออร่าของเขา
               "ถึงเวลาไปขั้นต่อไปแล้วละนะ..." อูบุคิดในใจ
               อูบุพยายามตั้งสมาธิหลังจากที่เขาข้ามผ่านขั้นที่หนึ่งของหมัดเจ้าพิภพมาแล้ว
               "ขั้นที่ 3........4........5........." เขายังคงแปลงร่างต่อไปโดยไม่รีบ
               ในครั้งนี้ โกคูต้องการให้อูบุก้าวข้ามไปถึงจุดที่สูงกว่าที่เขาเคยอยู่ สำหรับเดือนสุดท้ายนี้ เขามีร่างกายที่สามารถทนต่อระดับพลังที่สูงขึ้นได้
                ใช่แล้ว......นี่มัน........เวลานี้เขาได้ทำให้อาจารย์ของเขาตกใจ! หลังจากใช้ความพยายามและสมาธิมามากมาย
                "อะไรกันเนี่ย?" อูบุคิดในใจ อะไรที่ทำให้สมาธิและพลังของเขาถูกทำลาย
                "คุณปู่ค๊า"
                "เฮ้ เฮ้! หรือว่าเสียงนี้จะเป็น" โกคูปลดปล่อยพลังของเขาแล้วมองขึ้นไปบนฟ้าพร้อมกับอูบุ
                ร่างที่เข้ามาใกล้พวกเขานั้นคือร่างของเด็กสาวอายุ 14 ปี ซึ่งอยู่ห่างประมาณหนึ่งร้อยเมตรบินมาด้วยความเร็วเต็มพิกัด ชาวไซย่ารุ่นที่ 4 เริ่มร่อนลงมายังตำแหน่งที่พวกเขาอยู่
                "คุณปู่ค๊า" ปังพูดพร้อมกับลงจอดด้วยใบหน้าที่กำลังโกรธของเธอ
                "คุณปู่สัญญาแล้วนี่คะว่าจะไม่เริ่มก่อนที่หนูจะมาถึง!"
                "ขอโทษนะปัง! แต่เราพร้อมที่จะไปกันตั้งนานแล้ว อีกอย่างหนูก็ยังมาไม่ถึงนี่นา......แต่บอกปู่หน่อยสิว่าทำไมหนูถึงนั่งเมฆสีทองมานี่?"
                ปังวางมือของเธอลงบนเอวพร้อมกับหลับตาและเอียงศีรษะของเธอกลับมาอยู่ในตำแหน่งที่ทำให้เห็นการพูดคำตอบที่ชัดเจน
                "ก็หนูมาที่นี่เพื่อที่จะได้ฝึกกับทั้งสองคนโดยที่ไม่ต้องการสูญเสียพลังในการบินมานี่คะ"
                "อ๊ะ แน่นอน"
                "นายคิดว่าปังจะตามพวกเราทันไหม?" อูบุถูกถามด้วยรอยยิ้มขณะที่เธอกำลังเดินเข้ามาใกล้
                "แน่นอน หนูสามารถทำได้อยู่แล้ว! ไม่งั้นหนูจะเป็นคนของครอบครัวซงได้ยังไง!" เด็กสาวโต้กลับ แล้วหันไปทางปู่ของเธอ
                "คุณปู่ หนูเห็นอูบุใช้หมัดเจ้าพิภพด้วย! เมื่อไหร่คุณปู่จะสอนให้หนูสักทีคะ"
                "ปู่ว่าหนูไม่จำเป็นต้องใช้หรอกนะปัง อีกอย่างปู่ก็เคยบอกแล้วนี่ว่าจะสอนเฉพาะอูบุเท่านั้น เพราะว่าเขาไม่สามารถแปลงร่างเป็นซูเปอร์ไซย่าได้เหมือนพวกเรา"
                "แต่หนูอยากทำได้นี่นา" ปังพูดด้วยน้ำเสียงเศร้า
                "ก็ได้ๆ" โกคูตอบ
                "แต่หนูต้องเพิ่มความพยายามให้มากขึ้นเพื่อที่จะสามารถทำได้นะ"
                "แต่.......ถ้ามีหมัดเจ้าพิภพ หนูก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วหล่ะค่ะ"
                "ก็ได้ๆ"โกคูขัดจังหวะ พยายามที่จะเปลี่ยนเรื่อง
                "เราจะได้เห็นมันภายหลัง แต่ตอนนี้ค่อยเป็นค่อยไปกับการเพิ่มพลังเล็กๆ น้อยๆ ก่อนละกัน"
                "แต่เราจะไม่ทำอย่างนั้นไม่ใช่หรอครับ" อูบุพูดแทรก
                "หนูไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นซะหน่อย!" ปังพูด
                "อย่างี่เง่าน่าปัง" โกคูพูด
                "เราจะฝึกอย่างจริงจัง ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกน่า แต่ตอนนี้เราจะเริ่มด้วยการวิ่งเล็กๆ น้อยๆ ก่อนดีกว่า"
                "ก็ได้..." ปังและอูบุถอนหายใจพร้อมกัน
                พวกเขาพร้อมที่จะทำตามคำแนะนำจากโกคู แต่จู่ๆ เขาก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับเริ่มค้นหาอะไรบางอย่างบนท้องฟ้า เขารู้สึกว่ามันกำลังเข้ามาใกล้ตำแหน่งที่พวกเขาอยู่ และอีกไม่นานต่อมาพวกเขาก็ได้พบกับสิ่งที่น่าพิศวง หุ่นยนต์รูปทรงแปลกประหลาดเล็กๆ บินตรงมายังทิศทางที่พวกเขาอยู่

Illustration by Gokuten

                "มันคืออะไรครับ" อูบุถาม
                "มันดูคล้ายกับเครื่องจักรของบลูม่าเลย" โกคูตอบอย่างสงสัย
                หุ่นยนที่ดูเหมือนจรวดขับเคลื่อนรูปทรงกลม มีขาสั้นๆ และมีตาหนึ่งข้าง มาหยุดต่อหน้าพวกเขาที่กำลังงงงวย ยานปล่อยเสียงครางของโลหะออกมาและเริ่มปล่อยเสียงเหมือนโทรศัพท์รุ่นเก่า ในดวงตาก็เริ่มฉายภาพสามมิติระหว่างโกคูกับภาพของชาวนาเม็ก
                "คุณพิคโกโร่?" อูบุพูดด้วยความสับสนและประหลาดใจจากรูปที่ปรากฏ
                "ไม่! นั่นไม่ใช่เขา" โกคูพูดขึ้นทันที
                "นักสู้ของโลก"ชาวนาเม็กเริ่มพูด
                "คุณทั้งสามคนถูกเลือก ตามคุณสมบัติของนักสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาลนี้ แต่ละท่านได้ถูกรับเชิญให้เข้าร่วมการแข่งขันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในการต่อสู้ที่คุณเคยจินตนาการถึง"
                "การแข่งขันหรอ?" ปังพูดและมีความสนใจอย่างมากกับความคิดนั้น
                "เราสงสัย....." โกคูกำลังจะพูด แต่ชาวนาเม็กพูดต่อ
                "ผมหวังว่าจะได้ทักทายทุกท่านที่วังของพระเจ้านะครับ"
                หลังจากเขาพูดเสร็จ ภาพสามมิติก็เบลอก่อนที่จะเผยให้เห็นภาพของพิคโกโร่
                "เรื่องมันยาวหน่ะ" พิคโกโร่พูดผ่านอุปกรณ์
                "แต่เห็นได้ชัดเลยว่านี่ไม่ใช่เรื่องตลกอย่างแน่นอน ชั้นรู้ว่านายต้องไปแน่เพราะนายชอบอะไรทำนองนี้ใช่มั๊ยโกคู ชั้นได้รับอนุญาตให้ติดต่อกับนายเพื่อเรียกให้นายมาที่นี่และเราจะปรึกษาเกี่ยวกับทุกๆ อย่าง"
                รูปภาพหายไปและหุ่นยนต์ก็บินกลับไป
                "ข้อความที่ส่งถึงพวกเราสามคนเท่านั้นหรอครับ?" อูบุถาม
                "เราไม่คิดอย่างนั้นนะ" โกคูตอบ พร้อมหันไปทางลูกศิษย์ทั้งสองคน
                "เขาพูดถึงนักสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในจักรวาล นั่นหมายความว่าเขาจะต้องติดต่อไปหาเบจิต้าและโกฮังด้วยแน่ๆ"
                "นี่มันเรื่องจริงใช่มั๊ยครับ?" อูบุถาม
                "เราคงจะไดู้้ในอีกไม่ช้า แม้ว่าจะเสียเวลาก็เหอะ จับเราไว้ เราจะวาร์ปไปรับโกฮังและครอบครัวไปพร้อมกัน"
                อูบุวางมือลงบนบ่าของโกคูส่วนแพนเกาะเข็มขัดของเขา โกคูวางนิ้วทั้งสองลงบนหน้าผากและวาร์ปมายังบ้านของลูกชาย ทันทีที่เขาจับสัมผัสของวีเดลได้ ก็พาปังกับอูบุวาร์ปไปทันที มันใช้เวลาเพียงชั่ววินาที โกคูสงสัยว่าทำไมถึงไม่สามารถจับสัมผัสของลูกชายของเขาได้ ซึ่งแข็งแกร่งกว่าภรรยาของเขาเป็นพันๆ เท่า สงสัยโกฮังคงไปแล้วสินะ
                "เขาก็ไปทำงานตามปกตินี่คะ" บีเดลตอบ หลังจากที่โกคูรีบอธิบายสถานการณ์ให้ฟัง
                "งั้นเราคงไม่ต้องไปรับแล้วใช่มั้ยคะ คุณปู่!"
                "เดี๋ยวก่อนคะ" บีเดลพูด
                "หนูขอไปด้วยคนนะคะ"
                "ได้สิ! มาเลย" โกคูพูด
                "เรารู้สึกถึงพลังของโกฮังแล้วหล่ะ และตอนนี้เขากำลังเคลื่อนที่อยู่ ว้าวขนาดว่าเขาไม่ได้ฝึกมานานก็เถอะ ความเร็วของโกฮังทำให้เราประทับใจจริงๆ เลยเชียว"
                "แล้วคุณเบจิต้าหล่ะคะ?" ปังถาม
                รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของโกคูทันที
                "รู้สึกว่าเขาจะอยู่ทางขวา สงสัยเขาคงถูกเรียกเหมือนกัน เราควรจะพาโกเท็นกับทรังก์ไปด้วยนะ รู้สึกว่าพวกเขาจะอยู่ที่บ้านกันทั้งหมดเลยละ"
                ปังตาเป็นประกายเต็มไปด้วยความสุข
                "จริงด้วยคะ! ดูเหมือนว่าจะไม่ได้ไปพบคุณย่าตั้งนานแล้ว!  เอ๋! เราควรจะพาคุณตาซาตานไปด้วยหรือเปล่าคะ?"
                "เอางั้นก็แล้วกัน เราจะได้เอาข้อความนี้ไปบอกกับบูด้วย เอาละทุกคน จับเราไว้!"
                เวลานี้บีเดลและทุกคนได้วาร์ปไปหาจีจี้ ที่นั่นพวกเขาได้พบกับโกเท็นและทรังก์ หลังจากที่มาเยี่ยมเพื่อหลีกเลี่ยงความน่าเบื่อที่แคปซูลคอร์ปอเรชั่น โกคูอธิบายสั้นๆ ในสิ่งที่เขารู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของนักสู้ในตอนนี้ จากนั้นทุกคนพร้อมกับจีจี้ที่ยืนกรานว่าจะไปก็เข้ามาจับเขาไว้ จากนั้นเขาก็วาร์ปไปยังวังของเด็นเด้อย่างรวดเร็ว
                โดยที่ทุกคนไม่ได้รู้เลยว่า ได้มีหุ่นยนต์รูปทรงกลมขนาดเล็กมาปรากฏตัวที่บ้านของโกคูเพื่อนำข้อความมาให้โกเท็นและทรังก์เพียงไม่กี่นาทีหลังจากโกคูไป หุ่นยนต์ตัวนั้นก็กลับไปโดยไม่ได้บอกอะไร...    

ที่มา : http://www.dragonball-multiverse.com/en/fanfic_dbm_en/chapter-1.html