เนื้อเรื่อง
Dragon Ball Multiverse : The Novelization
บทที่ 1 การแข่งขันสุดแปลก!
ตอนที่ 3
แต่งโดย Loïc Solaris
English Translated by MikeysBoner(certified god)
and Kakarotto Ka Power Level Kya Hai? and npberryhill
แปลไทยโดย Sub_MaRk
ตอนที่ 3
 |
| Chibi Gohan by Stef84 |
เก้าปีก่อนหน้าที่วังของพระเจ้า...........
ในขณะที่พิคโกโร่และเด็นเด้กำลังพูดกันอยู่ ก็รู้สึกถึงสัมผัสสามจุดเข้ามาใกล้วัง มันเป็นใครอื่นไม่ได้นอกจากโกคูและอูบุตามปกติ แล้วยังมีปังหลานสาวของโกคูมาด้วย เมื่อพวกเขามาถึง ปังมีความสุขอย่างมากที่ได้เดินทางมาพร้อมกับปู่ของเธอ ส่วนอูบุพบว่าตัวเองในห้องแห่งกาลเวลาทำให้เขารู้สึกอึดอัด โกคูก็หันไปทางชาวนาเม็กทั้งสอง
"เบจิต้ายังไม่มาหรอ?"
"ยังหรอก แกมาเป็นคนแรก" พิคโกโร่ตอบพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า
"แกจะสู้กับมันอีกครั้งงั้นหรอ?"
"เราก็หวังอย่างนั้น....." โกคูพูดพร้อมประกายในตาของเขา
"สวัสดีค่ะ!" ปังร้องพูดทักทาย หลังจากที่เธอลงจอดใกล้ชาวนาเม็กทั้งสอง
พิคโกโร่และเด็นเด้ประหลาดใจกับความสุภาพของเด็กน้อย ส่วนอูบุก็ทักทายพวกเขาเสียงอ่อนและโค้งคำนับให้กับพวกเขาอย่างเคร่งครัด เขาตื่นเต้นที่ได้เจอหน้ากับพระเจ้าของโลก
"สวัสดีครับ ท่านพระเจ้า สวัสดีครับมิสเตอร์โปโป้" อูบุพูดขึ้นอย่างประหม่า
รุ่นน้องที่เหมือนจะให้ความเคารพนับถือผู้ใหญ่อย่างพวกเขา ซึ่งแตกต่างจากกรณีของโกคู เพื่อนที่รู้จักกันมานานและเห็นกันประจำ กลับไม่เคยทักทายพวกเขาเลยแม้แต่น้อย! เด็นเด้เผชิญหน้ากับนักสู้หนุ่มทั้งสอง
"คุณสองคนจะต่อสู้กันหรือครับ?" เขาถาม
"มะ-ไม่ครับ" อูบุตอบพร้อมทำมือปฏิเสธด้วยความตื่นตระหนก
"ผมมาที่นี่เพื่อมาดูครับ"
"หนูเหมือนกันค่ะ" ปังตอบพร้อมกับกระโดดเล็กน้อย ด้วยความตื่นเต้น
"หนูจะดูอยู่ที่นี่ค่ะ"
มีร่างหนึ่งออกมาจากห้องแห่งกาลเวลา เบจิต้าออกมาและมุ่งหน้าไปทางโกคูในทันที
"แกเตรียมตัวแพ้เอาไว้แล้วรึยัง?" เบจิต้าแสยะยิ้ม
"ใช่ ใช่ นั่นคงเป็นหนึ่งในความประหลาดใจของนรกแหงๆ" โกคูตอบ
"งั้นเริ่มกันเลยมั้ย?"
"ไม่หล่ะ" เบจิต้าตอบ
"ชั้นอยากรู้ว่าลูกชายของแกอยู่ที่นี่หรือเปล่า?"
"ลูกชายของเรา? หมายถึงโกฮังนะหรอ?"
"แน่นอน คาคาร็อต!" เบจิต้าคำรามอย่างหงุดหงิด
"แต่ทำไม?"
"ไม่ต้องมาเถียง! แกใช้ท่าเคลื่อนย้ายในพริบตาพาลูกของแกมาที่นี่เดี๋ยวนี้!"
"อืม......เอาหล่ะ" โกคูตอบ
"มันเป็นสิ่งที่เราสามารถทำได้สินะ"
โกคูวางนิ้วสองนิ้วบนหน้าผากแล้วหายตัวไป.....จากนั้นเขาก็กลับมาในอีกไม่กี่นาที โดยมาพร้อมกับโกฮังที่อยู่ในชุดทำงาน
"คุณพ่อค๊ะ!" ปังอุทานด้วยความดีใจที่ได้พบพ่อเขาเธอ
 |
| Illustration by Stef84 |
"หนูมาที่นี่ได้ไง?"
"ห้องแห่งกาลเวลาอาจจะทำงานได้ไม่เต็มที่สำหรับคนห้าคนนะ" พิคโกโร่เตือน
"เรารู้ แต่ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนั้นหรอก" โกคูตอบ
โดยไม่มีการลังเล เบจิต้าก็เดินผ่านกลุ่มไปยังห้องแห่งกาลเวลาอย่างรวดเร็ว ทำให้โกฮังงงเล็กน้อย
"อะไรครับ? คุณเบจิต้า? ทำไมคุณเดินมาหาผมละครับ!" โกฮังอุทานออกมา
"ผมไม่ชอบดูหรอกนะครับ" เด็นเด้พูด
"เมื่อพวกเขาต่อสู้ในห้องแห่งกาลเวลา เวลาที่ต่อสู้ทั้งหมด มันก็แค่ไม่กี่วินาทีสำหรับพวกเราครับ"
พิคโกโร่รู้สึกประหลาดใจกับคำพูด
"อะไรที่ทำให้มันแตกต่างกัน?" เขาถาม
"พลังของพวกเขามากจนทำให้ผมกลัว ว่าเขาจะไปทำลายห้องครับ"
"ชั้นมั่นใจว่าเราไว้ใจพวกเขาได้" พิคโกโร่พูด
"นอกจากนี้ โกฮังในตอนนี้หน่ะ คงไม่ปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นหรอกน่า"
อูบุอายุสิบเอ็ดและปังอายุห้าขวบ กำลังประหลาดใจในสิ่งที่เกิดต่อหน้าพวกเขา สองนักสู้ที่แกร่งที่สุดในจักรวาล โกคูและเบจิต้า การต่อสู้ต่อหน้าของพวกเขาซึ่งแปลงร่างเป็นซูเปอร์ไซย่าร่างที่สอง อูบุรู้ดีว่าพลังของโกคูมีมากในตอนที่สู้กับเขาที่ศึกชิงเจ้ายุทธภพ แต่เขาไม่เคยเห็นโกคูมีพลังมากถึงขนาดนั้นเลย
"ทำไมท่านอาจารย์โกคูถึงคาดหวังให้เราเป็นผู้สืบทอดแทนเขากันนะ?" เขาคิดในใจ
ข้างๆ เขา ปังรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก เธอรักการต่อสู้มาตั้งแต่เด็กและมักคิดกลับไปตอนที่เธอเข้าร่วมศึกชิงเจ้ายุทธภพครั้งแรก ออร่าสีทอง ลูกบอลไฟและเสียงคำราม เป็นการต่อสู้ของเธอที่น่าขบขันอย่างมาก เธอเหวี่ยงหมัดพร้อมกับกระโดดขึ้น แล้วตะโกนเชียร์ปู่ของเธอให้ต่อสู้อย่างเต็มที่ โกฮังที่นั่งชมการต่อสู้อยู่อย่างเงียบๆ ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกเขาถึงถามหาห้องแห่งกาลเวลาและใช้เวลาในการปรับปรุง มันคงเป็นเพราะโลกอาจจะถูกผลกระทบจากการต่อสู้ระหว่างโกคูกับเบจิต้าเมื่อปีที่ผ่านมา
"เมื่อพวกเขาต่อสู้ในห้องแห่งกาลเวลา เวลาที่ต่อสู้ทั้งหมด มันก็แค่ไม่กี่วินาทีสำหรับพวกเราครับ"
พิคโกโร่รู้สึกประหลาดใจกับคำพูด
"อะไรที่ทำให้มันแตกต่างกัน?" เขาถาม
"พลังของพวกเขามากจนทำให้ผมกลัว ว่าเขาจะไปทำลายห้องครับ"
"ชั้นมั่นใจว่าเราไว้ใจพวกเขาได้" พิคโกโร่พูด
"นอกจากนี้ โกฮังในตอนนี้หน่ะ คงไม่ปล่อยให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นหรอกน่า"
"ทำไมท่านอาจารย์โกคูถึงคาดหวังให้เราเป็นผู้สืบทอดแทนเขากันนะ?" เขาคิดในใจ
ข้างๆ เขา ปังรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก เธอรักการต่อสู้มาตั้งแต่เด็กและมักคิดกลับไปตอนที่เธอเข้าร่วมศึกชิงเจ้ายุทธภพครั้งแรก ออร่าสีทอง ลูกบอลไฟและเสียงคำราม เป็นการต่อสู้ของเธอที่น่าขบขันอย่างมาก เธอเหวี่ยงหมัดพร้อมกับกระโดดขึ้น แล้วตะโกนเชียร์ปู่ของเธอให้ต่อสู้อย่างเต็มที่ โกฮังที่นั่งชมการต่อสู้อยู่อย่างเงียบๆ ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกเขาถึงถามหาห้องแห่งกาลเวลาและใช้เวลาในการปรับปรุง มันคงเป็นเพราะโลกอาจจะถูกผลกระทบจากการต่อสู้ระหว่างโกคูกับเบจิต้าเมื่อปีที่ผ่านมา
"พวกเขาพัฒนาขึ้น" โกฮังพูดกับตนเอง
"เป็นอะไรที่น่าทึ่งมาก"
การต่อสู้ดำเนินไปเป็นระยะเวลานาน เบจิต้าได้เริ่มยกมือขึ้นและปล่อยหมัดด้วยความเร็วใส่โกคู โกคูเสียพลังและเบจิต้าก็ปัดลูกไฟพลังของเขาด้วยท่าทีไม่สะทกสะท้าน
"คุณเบจิต้าเนี่ยมีพลังล้นหลามจริงๆ นะครับ" โกฮังพูด
"แต่ถ้าคุณพ่อแพ้ละก็ คงจะเป็นเพราะว่า......"
เบจิต้าลดระดับพลังลงกลายเป็นซูเปอร์ไซย่าขั้นที่หนึ่งและจ้องตาของโกคู
"หยุดออมมือให้ฉันซักที คาคาร็อต! อย่างแกสามารถผลักมันออกไปได้อยู่แล้ว!"
"เราไม่อยากแปลงร่างเป็นซูเปอร์ไซย่าร่างสามหน่ะ เราว่า...." โกคูพูด
"เพราะครั้งล่าสุดที่เราต่อสู้กัน มันจบลงเร็วเกินไปนะสิ และมันก็ไม่น่าสนใจหรือสนุกเลยสักนิด นอกจากนี้ นายก็ฝึกมาตั้งนานแล้ว นายแปลงเป็นซูเปอร์ไซย่าร่างที่สามได้หรือเปล่า?"
เบจิต้าที่เสื้อฉีกขาดจากการต่อสู้พับแขนเสื้อของเขาขึ้น
"มีร่างสามไปก็ไร้ประโยชน์ ชั้นอุตส่าห์ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี แต่แกกลับหยุด อารมณ์มันค้างนะเฟ้ย!"
"แล้วสิ่งที่ได้รับมันดีกว่าผมที่ยาวและไม่มีคิ้วตรงไหน?" โกคูถามติดตลกเล็กน้อย
"ก็มันต้องใช้พลังมากนี่ฟ่ะ" เบจิต้าพูด
"ถึงมันจะมีพลังมาก แต่มันก็ยังมีขีดจำกัด เราจะต้องค้นหาวิธีที่ดีกว่านี้"
"แต่การที่จะข้ามขั้นที่สามไป นายจะต้องมีแม่แบบก่อนไม่ใช่หรอ?" โกคูถามอย่างไม่เชื่อ
"บางที" เบจิต้าพูด
"แต่ก็เกิดขึ้นกับใครบางคนในห้องนี้ที่มีความแข็งแกร่งมากกว่าร่างที่สาม...แม้จะไม่มีความเปลี่ยนแปลงซะทีเดียว"
ชาวไซย่าทั้งสองหยุดชั่วขณะแล้วหันไปหาโกฮัง ส่วนอูบุและปังที่อยู่ด้านโกฮังของก็หันไปทางเขาเช่นกัน มันทำให้โกฮังรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย และความกดดันหนักขึ้น
"โกฮังเป็นทางออกเดียวเท่านั้น" เบจิต้าพูดพร้อมกับชี้ไปทางโกฮังโดยตรง
"แกปกปิดมันไว้"
"เบจิต้า นั่นนายกำลังจะทำอะไร!" โกคูถามขณะที่เบจิต้ากำลังรวบรวมพลังให้เพิ่มมากขึ้น
เบจิต้าแปลงร่างเป็นร่างที่สองพร้อมกับลูกบอลพลังในมือของเขา
"ปัง!" โกฮังตะโกน
"ออกมาจากตรงนั้นเร็ว!
เป็นครั้งแรกที่ปังได้เห็นใบหน้าที่จริงจังของพ่อเธอแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
"บิ๊ก...แบง..." เบจิต้าเริ่ม
"โกฮัง!" โกคูตะโกน
"แอ็ทแทค......" เบจิต้าปล่อยพลัง
ลูกพลังตกอยู่ในมือของโกฮัง ที่ร้องตะโกนในขณะที่รอบตัวของเขาก็มีออลอร่าสีขาวโปร่งใส โกฮังได้ทำการผลักมันกลับด้วยพลังที่แท้จริงของพลังระเบิด แต่ตอนนี้เท้าของเขากำลังเลื่อนออกไปจากจุดที่เขาอยู่ แว่นของเขาแตกละเอียดและเสื้อของเขาก็ถูกฉีกออกด้วยอำนาจของพลังไปทั่วร่าง
พื้นดินสั่นสะเทือนเป็นคลื่นสั่นสะเทือนจากการระเบิด
ไปรอบห้องก่อนที่จะเกิดแสงจ้าไปทั่วบริเวณ ด้วยพลังของโกฮังทำให้สามารถหยุดมันลงได้ นอกจากพื้นที่และบริเวณโดยรอบที่แหลกละเอียด ควันไฟเกิดขึ้นที่มือของโกฮัง แต่เขาไม่ได้รับบาดเจ็บแต่อย่างใดจากระเบิด ไม่มีเลือดหรือแม้แต่รอยขีดข่วนบนตัวของเขาแม้แต่น้อย
"ดูซะ คาคาร็อต? นั่นคือพลังที่ชั้นกำลังพูดถึงหล่ะ" เบจิต้าปลดร่างกลายเป็นผมสีดำ
"คุณเบจิต้า! คุณ...คุณ..." โกฮังไม่สามารถหาคำที่เหมาะสมมาพูดได้ เขาลังเลอยู่ในระหว่างความโกรธที่บริสุทธิ์และความประหลาดใจต่อการกระทำของเบจิต้า
"นี่คือเหตุผลที่เรียกผมมาที่นี่งั้นเหรอ!?"
"อย่าทำตัวเป็นเด็กน่า" เบจิต้าตอบโดยไม่สนคำถาม
"พิคโกโร่จะจัดการเสื้อให้แกเมื่อเราจะกลับ" เบจิต้าเดินเข้าไปหาและวางมือลงบนไหล่ของโกฮัง เป็นที่แปลกใจของชาวไซย่าลูกครึ่งอย่างมาก
"กว่าสิบปีที่ชั้นฝันเอาไว้" เบจิต้าพูด
"เพราะงั้นอย่าโกรธชั้นเลยนะ"
"แต่โกฮังมีพลังของพระเจ้าในตัวของเขา" โกคูพูดขณะที่เดินไปหาพวกเขาทั้งสอง
"ความแข็งแกร่งของเขาไม่เกี่ยวข้องกับการฝึก"
"เราจะหยุดการต่อสู้ไว้เท่านี้" เบจิต้าพูดตัดโกคูออก
"ชั้นไม่เคยพบคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง ดังนั้นชั้นจะหาคำตอบด้วยตัวของชั้นเอง"
"เป็นอะไรที่น่าทึ่งมาก"
การต่อสู้ดำเนินไปเป็นระยะเวลานาน เบจิต้าได้เริ่มยกมือขึ้นและปล่อยหมัดด้วยความเร็วใส่โกคู โกคูเสียพลังและเบจิต้าก็ปัดลูกไฟพลังของเขาด้วยท่าทีไม่สะทกสะท้าน
"คุณเบจิต้าเนี่ยมีพลังล้นหลามจริงๆ นะครับ" โกฮังพูด
"แต่ถ้าคุณพ่อแพ้ละก็ คงจะเป็นเพราะว่า......"
เบจิต้าลดระดับพลังลงกลายเป็นซูเปอร์ไซย่าขั้นที่หนึ่งและจ้องตาของโกคู
"หยุดออมมือให้ฉันซักที คาคาร็อต! อย่างแกสามารถผลักมันออกไปได้อยู่แล้ว!"
"เราไม่อยากแปลงร่างเป็นซูเปอร์ไซย่าร่างสามหน่ะ เราว่า...." โกคูพูด
"เพราะครั้งล่าสุดที่เราต่อสู้กัน มันจบลงเร็วเกินไปนะสิ และมันก็ไม่น่าสนใจหรือสนุกเลยสักนิด นอกจากนี้ นายก็ฝึกมาตั้งนานแล้ว นายแปลงเป็นซูเปอร์ไซย่าร่างที่สามได้หรือเปล่า?"
เบจิต้าที่เสื้อฉีกขาดจากการต่อสู้พับแขนเสื้อของเขาขึ้น
"มีร่างสามไปก็ไร้ประโยชน์ ชั้นอุตส่าห์ฝึกฝนมาเป็นอย่างดี แต่แกกลับหยุด อารมณ์มันค้างนะเฟ้ย!"
"แล้วสิ่งที่ได้รับมันดีกว่าผมที่ยาวและไม่มีคิ้วตรงไหน?" โกคูถามติดตลกเล็กน้อย
"ก็มันต้องใช้พลังมากนี่ฟ่ะ" เบจิต้าพูด
"ถึงมันจะมีพลังมาก แต่มันก็ยังมีขีดจำกัด เราจะต้องค้นหาวิธีที่ดีกว่านี้"
"แต่การที่จะข้ามขั้นที่สามไป นายจะต้องมีแม่แบบก่อนไม่ใช่หรอ?" โกคูถามอย่างไม่เชื่อ
"บางที" เบจิต้าพูด
"แต่ก็เกิดขึ้นกับใครบางคนในห้องนี้ที่มีความแข็งแกร่งมากกว่าร่างที่สาม...แม้จะไม่มีความเปลี่ยนแปลงซะทีเดียว"
ชาวไซย่าทั้งสองหยุดชั่วขณะแล้วหันไปหาโกฮัง ส่วนอูบุและปังที่อยู่ด้านโกฮังของก็หันไปทางเขาเช่นกัน มันทำให้โกฮังรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย และความกดดันหนักขึ้น
"โกฮังเป็นทางออกเดียวเท่านั้น" เบจิต้าพูดพร้อมกับชี้ไปทางโกฮังโดยตรง
"แกปกปิดมันไว้"
"เบจิต้า นั่นนายกำลังจะทำอะไร!" โกคูถามขณะที่เบจิต้ากำลังรวบรวมพลังให้เพิ่มมากขึ้น
เบจิต้าแปลงร่างเป็นร่างที่สองพร้อมกับลูกบอลพลังในมือของเขา
"ปัง!" โกฮังตะโกน
"ออกมาจากตรงนั้นเร็ว!
เป็นครั้งแรกที่ปังได้เห็นใบหน้าที่จริงจังของพ่อเธอแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
"บิ๊ก...แบง..." เบจิต้าเริ่ม
"โกฮัง!" โกคูตะโกน
"แอ็ทแทค......" เบจิต้าปล่อยพลัง
ลูกพลังตกอยู่ในมือของโกฮัง ที่ร้องตะโกนในขณะที่รอบตัวของเขาก็มีออลอร่าสีขาวโปร่งใส โกฮังได้ทำการผลักมันกลับด้วยพลังที่แท้จริงของพลังระเบิด แต่ตอนนี้เท้าของเขากำลังเลื่อนออกไปจากจุดที่เขาอยู่ แว่นของเขาแตกละเอียดและเสื้อของเขาก็ถูกฉีกออกด้วยอำนาจของพลังไปทั่วร่าง
พื้นดินสั่นสะเทือนเป็นคลื่นสั่นสะเทือนจากการระเบิด
 |
| Illustration by Holken |
 |
| Illustration by Holken |
"ดูซะ คาคาร็อต? นั่นคือพลังที่ชั้นกำลังพูดถึงหล่ะ" เบจิต้าปลดร่างกลายเป็นผมสีดำ
"คุณเบจิต้า! คุณ...คุณ..." โกฮังไม่สามารถหาคำที่เหมาะสมมาพูดได้ เขาลังเลอยู่ในระหว่างความโกรธที่บริสุทธิ์และความประหลาดใจต่อการกระทำของเบจิต้า
"นี่คือเหตุผลที่เรียกผมมาที่นี่งั้นเหรอ!?"
"อย่าทำตัวเป็นเด็กน่า" เบจิต้าตอบโดยไม่สนคำถาม
"พิคโกโร่จะจัดการเสื้อให้แกเมื่อเราจะกลับ" เบจิต้าเดินเข้าไปหาและวางมือลงบนไหล่ของโกฮัง เป็นที่แปลกใจของชาวไซย่าลูกครึ่งอย่างมาก
"กว่าสิบปีที่ชั้นฝันเอาไว้" เบจิต้าพูด
"เพราะงั้นอย่าโกรธชั้นเลยนะ"
"แต่โกฮังมีพลังของพระเจ้าในตัวของเขา" โกคูพูดขณะที่เดินไปหาพวกเขาทั้งสอง
"ความแข็งแกร่งของเขาไม่เกี่ยวข้องกับการฝึก"
"เราจะหยุดการต่อสู้ไว้เท่านี้" เบจิต้าพูดตัดโกคูออก
"ชั้นไม่เคยพบคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่ง ดังนั้นชั้นจะหาคำตอบด้วยตัวของชั้นเอง"
เมื่อพวกเขากลับมาที่วังของพระเจ้า เบจิต้าก็วิ่งผ่านโกฮังและพร้อมที่จะบินไป พิคโกโร่และเด็นเด้แปลกใจที่เห็นโกฮังออกมาในสภาพเสื้อผ้าขาดวิ่น
"เดี๋ยวก่อนครับคุณเบจิต้า!" โกฮังตะโกน
"ทำไมคุณถึงทำแบบนี้? บางครั้งผมก็สงสัยนะครับ ว่าในหัวของคุณคิดอะไรอยู่กันแน่!"
เบจิต้าหันกลับมาและมองไปที่โกฮัง แล้วตอบคำถามนั้น
"แกก็กลับไปศึกษาเพื่อขยายความคิดของแกซะ ไอ้อะตอมบ้าบออะไรของแกนั่นเถอะ" เบจิต้าตอบ
"ฉันทำเพื่อก้าวข้ามขีดจำกัดของชาวไซย่า"
เบจิต้าหันกลับมาเมื่อโกฮังเอามือไปคว้าไหล่ของเขา เบจิต้ากลับจ้องไปที่โกฮัง ซึ่งแสดงออกมาในทันที
 |
| Illustration by BK-81 |
"คุณเบจิต้า..." โกฮังพูด
"ถ้าคุณทำร้ายลูกสาวของผมอีกรอบละก็.......ผมสาบานว่าผมจะฆ่าคุณซะ!"
"ไม่ต้องห่วง..." เจ้าชายพูดพร้อมกับรอยยิ้ม
จากนั้นเบจิต้าก็บินหายไปอย่างรวดเร็ว โกฮังมองดูเขาที่จากไปพร้อมกับสงบจิตใจตัวเอง แล้วมองไปรอบๆ
"บ้าจริง" เขาพึมพัมกับตัวเองอย่างใช้ความคิด
"พ่อค๊ะ!" ปังที่อยู่ข้างหลังพ่อของเธอพูดพร้อมกับคว้าแขนของเขา
"หนูไม่รู้เลยนะค่ะว่าคุณพ่อจะเป็นคนแข็งแกร่งขนาดนี้"
"ปัง......หนูไม่เป็นไรใช่มั้ย?" โกฮังถามด้วยสีหน้ากังวล
"ไม่มีคะ!" เธอพูด
"พ่อหยุดพลังเอาไว้ได้! ตอนนี้หนูสบายดีค่ะไม่ต้องเป็นห่วง"
ปังเป็นความภาคภูมิใจของพ่อเธอในตอนนี้ รอยยิ้มกว้างๆ ของเธอและพูดชมเกี่ยวกับระดับพลังกับเขา โกคูและอูบุออกมาจากวังและมาเข้าร่วมกลุ่มกับโกฮังและปัง
"คุณซงโกฮังครับ" อูบุอุทาน
"ผมไม่เคยเห็นคุณในการต่อสู้มาก่อนเลยครับ!"
"ใช่แล้วหล่ะ...พอดีโกฮังเค้าไม่ค่อยชอบการต่อสู้สักเท่าไหร่หน่ะ" โกคูพูด
"เราภูมิใจในความแข็งแกร่งของเขานะ แต่เขาไม่ได้ฝึกมาตั้งแต่สู้กับเซลล์........มันน่าอายเนอะ"
"คือเขา.........แข็งแกร่งกว่าคุณใช่มั้ยครับ" อูบุถาม
"เขาเมื่อสิบปีที่แล้ว" โกคูตอบ
"ตั้งแต่นั้นมาเบจิต้าและเราก็ได้ฝึกวิชาอย่างเอาเป็นเอาตายทุกวัน อูบุ นายยังไม่ได้เห็นพลังที่แท้จริงของเราหรือของโกฮัง...........แต่ชั้นมองเห็นนะว่า สักวันนายก็คงจะได้เป็นอย่างเขา!"
"แต่......." อูบุพูด
"เมื่อผมเห็นความแข็งแกร่งของพวกคุณทั้งสามคนแล้ว........คือผมคงไม่มีทางทำได้หรอกครับ"
"นายจะต้องเชื่อในพลังของนาย" โกคูพูด
"ในสิบปีนี้ นายอาจจะเป็นคนที่แข็งแกร่งกว่าทุกคนก็ได้นะ!"
อูบุไม่ได้มีความเชื่อมั่นดังที่อาจารย์ของเขาพูดแม้แต่น้อย แต่เขาสาบานเอาไว้แล้วว่าจะพยายามให้ถึงที่สุดเพื่อที่จะได้แข็งแกร่งขึ้น
"มานี่! โกฮัง" พิคโกโร่พูด
"เดี๋ยวชั้นจะซ่อมเสื้อนายให้"
"ขอบคุณครับคุณพิคโกโร่" โกฮังพูด
"โกฮัง......" โกคูพูดขณะที่เขาเดินเข้ามาหาโกฮัง
"ลูกอย่าไปโกรธเบจิต้าเค้าเลยนะ"
"ผมจะพยายามครับคุณพ่อ เค้าคงแค่อยากจะให้ผมโกรธตอนที่ปังอยู่ในอันตราย"
"เอาเถอะ เอาเถอะ!" โกคูพูด
"มันก็แค่สนุกๆ ไม่มีใครได้รับอันตรายซักหน่อย!"
"ใช่ค่ะคุณปู่" ปังพูด
"คุณเป็นคนที่น่าประทับใจมากๆ เลยครับคุณโกฮัง" อูบุพูดด้วยความสนับสนุน
"โอเคครับ...." โกฮังพูด
"ขอแค่ลืมมันเกี่ยวกับมันก็พอ"
โกฮังบินลงมาจากวังอย่างสงบ แต่ภาพที่แพนอยู่ในอันตรายยังคงค้างอยู่ในใจของเขา
"ให้ตายเถอะคุณเบจิต้า..." เขาพึมพำภายใต้ลมหายใจของเขา
ปัง ซึ่ง(เป็นครั้งแรก)ที่ให้เริ่มสนใจพ่อของเธอมากกว่าปู่ของเธอ ขณะที่เธอขี่อยู่บนปู่ของเธอเพื่อที่จะกลับบ้านด้วยกัน...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น