Dragonball Multiverse : The Novelization
บทที่ 3 อูบุและบูศึกแห่งเกียรติยศ!
ตอนที่ 11
แต่งโดย Loïc Solaris
Translated Eng by Kakarotto Ka Power Level Kya Hai?
Translated Eng by Kakarotto Ka Power Level Kya Hai?
แปลไทยโดย Sub_MaRk
ตอนที่ 11
 |
| Chibi Bujin by Stef84 ; Coloring by Gokuten |
บู! บู! เสียงเชียร์จากจักรวาลที่ 11 เสียงของเขาดังและแหลมมาก จนทำร้ายหูของดาบูร่า
"ไปเลย จอมมารของชั้น! ไปแสดงให้เห็นถึงความคาดหวังของชั้น! ถ้าหากแกชนะ ชั้นจะให้ลูกอมกับแก! บาบิดี้ตะโกนออกมาสุดเสียง
"เย้! เย้!" บูร้องออกมาอย่างดีใจที่จะได้รับของดังกล่าวเป็นรางวัล
ด้านหลังของบาบิดี้และดาบูร่า ราชาแห่งนรกบ่น......เขาคิดว่ารางวัลนี้ไร้สาระมากอย่างไม่น่าเชื่อ และบ่อยครั้งที่จอมมารบูทำท่าเหมือนคนโง่อย่างเต็มตัวและมากกว่านั้นบาบิดี้ทำตัวค่อนข้าง"ประสาท"เมื่ออยู่กับจอมมารบู......
เต้นเบาๆ โดยกระโดดไปมา จอมมารบูก็บินด้วยความเร็วสูง เขาตะโกนชื่อของเขา
"บู!!!!!"
 |
| Illustration by BK-81 |
และถ้าเขาผ่ายแพ้อีกครั้ง เขาจะไม่ได้รับความเมตตาจากเจ้านายของเขาโบแจ็ค ซึ่งเขาอาจจะไล่ออกจากทีมก็ได้! อา...มันทำให้เขารำลึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น
บึ้ม!
บูจินยังไม่ทันได้ตั้งตัว ศัตรูของเขาก็ชกเขาตรงๆ โดยไม่มีการเตือน "แคนดี้ฟุต" เขาถูกต่อยเข้าที่กระดูกขากรรไกร เขาอารมณ์ขึ้นในทันที ลูกน้องของโบแจ็คยกมือขึ้นไปที่แก้มซ้ายของเขา ซึ่งมันเริ่มบวมขึ้นแล้วอย่างเหลือเชื่อ
"อา! ไอ้! มันโจมตีชั้นโดยไม่บอกกล่าวกันก่อน!" เขาคิดกับตัวเองในขณะที่ตอนนี้จมูกของเขาเริ่มมีเลือดไหลออกมาให้เห็นแล้ว
เขาโบกแขนและมือขณะที่จอมมารยังคงยืนนิ่ง บูจินจากจักรวาลที่ 6 ตะโกนขึ้นว่า "พลังแห่งมายา!"
พลังของเขาแพร่กระจายไปทั่วทั้งสนาม......สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่อยู่ในขอบเขตจะเห็นภาพลวงตาแบบเดียวกัน นาฬิการูปร่างแปลกประหลาดหมุนและหมุนไปรอบๆ สนาม ซึ่งได้กลายเป็นลูกบอลเรืองแสงที่เปลี่ยนสีทุกสี่วินาที
ในจักรวาลที่ 6 ในทางด้านซ้าย เซงย่าผู้หญิงที่อยู่ในกลุ่มให้ความเห็นว่า
"ดีมากไม่เบาเลยทีเดียว ว่าแต่เขาปรับปรุงเทคนิคของเขา? ตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"ไม่เลวนี่" โจรสลัดอวกาศพูด
"เทคนิคที่รวดเร็วนี้จะสั่นคลอนจิตใจที่อ่อนแอ และเพิ่มความแข็งแกร่งให้กับจิตของเขา จอมมารบูนั้นดูเหมือนว่าจะเต็มไปด้วยมาร์ชเมลโลว์ เขายังเป็นสีอันเดียวกัน! เขาจะไม่ปล่อยให้มันเนิ่นนานแน่
บูจินได้วางมือลงบนพื้นที่กำลังเริ่มร้าวกลายเป็นหินก้อนใหญ่ก็เริ่มลอยอยู่ระหว่างบูจินและบู ซึ่งบูได้สังเกตด้วยสีหน้าขบขัน
"โอ้โฮ! เวทมนต์!" เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า
"ฮึ่ม! แกจะไม่ได้ยิ้มอีกนานแน่" บูจินคิด
เขาใช้พลังของเขาขว้างก้อนหินนับสิบใส่บู ถึงแม้ว่าความเร็วของมันจะเร็วมากก็ตาม จอมมารก็หลบพ้นได้อย่างง่ายดายพร้อมกับส่งเสียงสนุกสนานออกมาเล้กน้อย
"โอ๊ะ โอ้" มันเป็นก้อนหินที่มีขนาดใหญ่ขึ้นเพื่อที่จะจัดการกับเขา บูกระโดดขึ้น คล้ายกับกำลังเล่นต้องเตอยู่.....
"เหลือเชื่อจริงๆ ครับ!" หนึ่งในโฆษกทั้งสิบสองพูดใส่ไมโครโฟนทั้งสอง
"จอมมารบูจากจักรวาลที่ 11 กำลังยั่วยุอีกฝ่ายโดยการเล่นกับการโจมตีจากคู่ต่อสู้ของเขา"
"เอาอีก!" บูร้องในขณะที่กำลังรวบรวมพลัง
ทันใดนั้นก้อนหินก็ได้พุ่งเข้ากระแทกเข้าที่ท้องของจอมมารทำให้เขาลอยขึ้นจากพื้นดิน แต่น่าเสียดายสำหรับบูจิน ที่การโจมตีไม่สามารถทำอะไรคู่ต่อสู้ของเขาได้เลย ที่แย่กว่านั้น จอมมารก็ยังคงทำเป็นเล่นอยู่! บูได้ใช้ท่า "บูคึจัสสึ" บินไปรอบๆ อย่างรวดเร็วและโจมตีบูจินจากด้านหลังที่ศีรษะ บูจินสะดุดและล้มไปข้างหน้า ในขณะที่บูลงสู่พื้นดินอย่างเบาๆ ฝ่ายตรงข้ามของบูก็ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาเนื่องจากความเจ็บปวดอย่างมาก ในขณะที่รูจมูกด้านซ้ายของเขาเริ่มมีเลือดไหลออกมาอีกครั้ง จอมมารบูยิ้มเยาะกับความเจ็บปวดของบูจิน
"มันยังไม่จบ!" บูจินร้องไห้ขณะที่เขากำลังพยายามที่จะใช้พลังจิตของเขาอีกครั้ง
"นั่นนะหรอ?" จอมมารบูถอนหายใจอย่างผิดหวังและหยุดหัวเราะ
"แต่ชั้นก็สามารถใช้เวทมนต์ได้เหมือนกัน ดูซะ!"
จอมมารยิ้มอีกครั้ง บูย้ายเสาอากาศซึ่งตอนนี้ตรงปลายกำลังส่องแสงเป็นสีชมพู ทันใดนั้นภาพลวงตาของบูจินก็เปลี่ยนไป สนามกลายเป็นช็อคโก้บอล นาฬิกากลายเป็นแพนเค้กแสนหวาน และด้านบนหัวของจอมมารบูถูกเปลี่ยนเป็นมัฟฟิน,โดนัท,อมยิ้มและไอศครีม
"วูวววว อร่อยจังเลย" สิ่งมีชีวิตของบาบิดี้พูด
ในสนามของจักรวารที่ 18 โกคูอดที่จะออกความคิดเห็นไม่ได้ว่า
"มันทำให้เราชักหิวขึ้นมาแล้วสิ!"
บูจินอ้าปากค้างด้วยความตกใจในความเอาแต่ใจของจอมมารบู เขาวิ่งเขาไปโดยปล่อยหมัดฮุกซ้ายที่รุนแรงออกไป บูจินต้องตะลึงออกครั้ง เมื่อมีลูกบอลพลังโผล่เข้ามา เขาลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แต่พบว่าแก้มทั้งสองบวมเป่ง แถมยังมีเลือดไหลออกจากจมูกด้วย
"มันเร็วและแข็งแกร่งมากเกินไปแล้ว!" เขาคิดด้วยความโกรธ
เขาพยายามอีกครั้งที่จะใช้พลังจิตของเขาเพื่อส่งคู่แข็งของเขาให้กลายเป็นช็อกโกแล็ตและครีมบัพ
บูได้กินครีมบัพและได้หยิบช็อกโกแล็ตในอ้อมแขนของเขาส่งมันกลับไปที่บูจินทันทีด้วยเสียงฮึดฮัด บูจินไม่สามารถหลบซ็อกโกแลตได้และมันทับเขาจนลงไปติดที่พื้นดิน บูจินคิดว่ามันยากที่จะหนีจากช็อกโกแล็ตที่หนักได้... ในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จ เขารู้ว่ามันเป็นครั้งที่สี่แล้วที่เขาล้มลง และยังคงนั่งคุกเข่าหอบด้วยความเหนื่อย เขามีความโกรธเพิ่มขึ้น โบแจ็คและเซงย่าไม่เคยเห็นเขาในสภาพพ่ายแพ้ยับเยินมาก่อน...ภาพลวงตาของบูค่อยๆ จางหายไปและสนามแข่งขันก็กลับมาในสภาพเดิม
"เจ้าบูจินตอนนี้ไม่มีอะไรเทียบกับบูได้เลย" เบจิต้าพูดและเริ่มไม่สนใจในการต่อสู้
"ใช่ ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน" โกคูกำหนดคู่ต่อสู้ของเขาสายตาจับจ้องไปที่วงแหวนที่อยู่บนศีรษะของเขา
"เขาน่าจะยังมีท่าแปลกๆ เหลืออยู่ก็ได้ เมื่อเขาใช้มัน ชั้นจะไม่สามารถขยับร่างกายได้และสูญเสียการควบคุมสัมผัสของชั้น...ชั้นไม่อาจแปลงร่างเป็นซูเปอร์ไซย่าได้...บางทีมันอาจจะเกี่ยวกับบูก็ได้" โกฮังพูดก่อนที่จะจำได้ว่า เมื่อเขาแปลงร่างเป็นซูเปอร์ไซย่าร่างที่สอง เขาได้ผ่านวิธีที่มีความสะดวก
ในสนามของจักรวารที่ 11 บาบิดี้เริ่มเบื่อหน่าย
"จอมมารบู!" เขาร้องตะโกนเสียงกระท่อนกระแท่นและอ่อนแอ
"รีบจัดการมันให้เสร็จๆ ซะ!"
แต่จอมมารบูยังคงยืนนิ่ง เขายังต้องการที่จะสนุกมากขึ้นไปอีก
ท้ายที่สุดเขาก็มองดูที่เท้าของตัวเอง บูจินก็กลับมาสงบสติลงอีกครั้ง เขาคิดในใจ
"จอมมารบูตัวนี้..... มันแกร่งมาก...... และเร็วมากอีกด้วย แต่ว่า.....ชั้นคงต้องใช้ท่าไม้ตายที่มีพลังสูงสุดซะแล้ว"
"พลังพันธนาการ" เขาตะโกนและยืนแขนออกมา
โดยในทันทีจนเกือบมองไม่เห็นเส้นพลังออกมาจากนิ้วของบูจิน ที่มีเสียงแปลกๆ และรวดเร็วเข้าไปทำการล้อมรอบจอมมารบู ถ้าบูเคลื่อนไหวมันจะทำการตรึงการเคลื่อนไหวของจอมมารบู แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ใส่ใจ
ในช่วงหลายทศวรรดิที่ผ่านมา บูจินได้มีการปรับปรุงท่านี้ ซึ่งตอนแรกจะทำการตรึงการเคลื่อนไหวของศัตรู ต่อมาได้พัฒนาขึ้นโดยจะจำกัดสัมผัสผู้ที่ถูกตรึงและปิดกั้นมันไว้ พลังนี้มีประสิทธิภาพมากกับในหลายๆ คน โดยทั่วไปมันจะทำให้ฝ่ายตรงข้ามเป็นอัมพาต หนึ่งในเพื่อนของเขาใช้โอกาสนี้ทำการกบฎ
แต่ตอนนี้บูจินต้องการที่จะจัดการฝ่ายตรงข้ามให้ได้เพียงอย่างเดียว เขาใช้ท่านี้เพื่อที่จะตัดการรับรู้พลังของฝ่ายตรงข้ามอย่างสมบูรณ์.....และเป็นอัมพาตด้วยความกลัว
"เจ้านี่ มันมีสัมผัสพลังที่มากจนไม่น่าเป็นไปได้! ทีนี้ชั้นก็จะเหนือกว่าท่านโบแจ็คแล้ว! โชคดีที่ชั้นพัฒนาท่าของชั้นให้สามารถใช้กับทุกคนได้" บูจินยิ้มเยาะ
"แกตายซะ!" ท่านี้สามารถตัดผ่านแคทชิน โลหะที่แกร่งที่สุดในจักรวารได้" เขาตะโกนใส่ฝ่ายตรงข้ามที่ยังเป็นอัมพาตอยู่
"พลังเต็มพิกัด!" ในที่สุดเขาก็พูดเน้นพลังให้กับท่าของเขา
พลังที่ตรึงก็รัดแน่นขึ้นอย่างแรงในทันที บูรู้สึกประหลาดใจที่ตัวของเขาแยกออกเป็น 15 ส่วน! บาบิดี้เองก็ตกใจอ้าปากค้าง ถึงแม้ว่าเขาจะรู้ว่าจอมมารบูจะสามารถกลับคืนร่างเดิมได้ แต่เขาก็ไม่ชอบเห็น "ลูก" ของเขากลายเป็นแบบนั้น ถัดจากเขาไป ดาบูร่ายิ้ม มันไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่ถ้าบูจะมาเสียท่าแบบนี้ แต่เขารู้ว่าเขาจะมีชีวิตรอด ในขณะเดียวกันจักรวาลที่ 18 โกฮังคิดภาพตัวเองตกเป็นเหยื่อของท่าไม้ตายนี้เมื่อเขาต้องเผชิญหน้ากับบูจิน... เขาคงไม่มีโอกาสได้มายืนอยู่ตรงนี้...
"ฮ่า ฮ่า!" บูจินร้องตะโกน เลือดยังคงไหลออกจากจมูกของเขา
"ชั้นชนะแล้ว! ท่าไม้ตายของชั้นสุดยอด!"
แต่จู่ๆ จอมมารบูที่ถูกตัดออกเป็นส่วนๆ ก็กลับมารวมกันกลายเป็นร่างกายสีชมพูที่แข็งแกร่งพร้อมกับกำลังยิ้มบนใบหน้า...
บูจินถึงกับพูดไม่ออก บูรอการตอบรับแต่ก็ยังไม่เข้ามา จากนั้นเขาก็มองไปที่บาบิดี้ในโลกของเขาที่กำลังส่งสัญญาณให้จัดการ ต่อมาบูก็รีบวิ่งไปหาบูจินที่ยังคงยืนนิ่งหลังจากที่เขาใช้ท่าไม้ตายไพ่สุดท้ายของเขาไป...
แต่เสียงร้องของเซงย่าช่วยปลุกให้เขาตื่นขึ้น ดูเหมือนว่าบูจะโจมตีทางด้านขวาด้วยหมัด บูจินพยายามป้องกันตัวเองด้วยการยกมือขึ้นกั้นที่หน้าของเขา แต่ว่าหมัดที่โผล่มาทางด้านซ้ายเข้าที่ใบหน้าของเขา ต่อด้วยหมัดที่สองเข้าที่ท้อง บูจินถอยห่างออกไปอย่างเสียหลัก ซึ่งเป็นผลมาจากการโจมตีครั้งแรก เขามีโอกาสที่จะโต้กลับแต่ไม่ทำ ซึ่งตอนนี้บูจินมองไม่เห็นอะไรเลย..... เขาล้มลงด้านหลังและหมดสติไป
 |
| Drawing by Gogeta jr ; Coloring by Faye |
"ดาบูร่า" จอมขมังเวทบาบิดี้ยิ้มพูด
"เจ้าช่วยถามพวกนั้นด้วย เราจะมีขนมสำหรับจอมมารบูของเราหรือไม่?"
"เอ่อ.... ที่บริการของเจ้ามั้ง....." ปีศาจพูดอย่างไม่เต็มใจ เขาคิดในใจ
"จะมาถามทำไม! เจ้าหมูอ้วนที่ให้รางวัลของตัวเองด้วยความคิดเท่านั้น!"
ขณะที่ดาบูร่าเข้าไปในอพาร์ทเม้นของจักรวาลที่ 11 เพื่อหาผู้จัดการ เหล่านักรบ Z ได้พูดถึงความแข็งแกร่งของบู
"เขาดูเหมือนจะมีพลังเช่นเดียวกับตอนที่เราแปลงร่างเป็นซูเปอร์ไซย่าร่าง 3" โกคูพูดด้วยรอยยิ้ม
"เขาแสดงให้เห็นถึงคำสัญญา"
"น่าเสียดาย" อูบุคร่ำครวญ
"ผมคิดว่าในที่สุดผมก็เห็นพลังของคนที่เหมือนกัน แต่การต่อสู้นี้ไม่ได้นานเลย....."
"ใช่แล้วหล่ะ" โกคูตอบ
"มันก็จริงที่บูจากจักรวาลของเราไม่เคยต่อสู้ด้วยความรักมากที่สุดที่เขาทำเมื่อกลายเป็นปีศาจ.....ดังนั้นเราคิดว่าคู่ต่อสู้คนต่อไปของเขาน่าจะเป็น.....ท่านมหาเทพทางใต้?"
"ท่านมหาเทพสูงสุดที่ผมรู้จักบอกเราว่ามหาเทพทางใต้มีพลังมากที่สุด ถ้าผมจำไม่ผิดนะครับ" โกฮังกอดอกพูด
"เขาถูกฆ่าโดยบูคิด"
"ถ้างั้นมันอาจจะเป็นการต่อสู้รอบสองที่ดีมากแน่ๆ" โกคูพูด เขาหันไปหาลูกศิษย์ของเขา
"อูบุ เราคิดว่านายจะได้เห็นพลังที่แท้จริงของบูตอนนั้นแน่นอน"
"ถ้างั้นผมจะสู้อีกครั้ง.... ผมสงสัยว่าคู่ต่อสู้ของผมจะเป็นใคร...."
"อืม..... สู้กับดาบูร่าก็ไม่เลยแฮะ นายแข็งแกร่งกว่าเขาแน่นอนอยู่แล้ว" โกคูพูดพร้อมกับมองไปพื้นที่ของจักรวาลที่ 11 พร้อมกับเพื่อนๆ ของเขา
ในตอนนั้นบูก็กลับมายังพื้นที่โลกของเขาเพื่อขอรับขนมเป็นรางวัล (ที่อยู่ในอ้อมแขนของดาบูร่า) มองไปที่จักรวาลที่ 11ในที่สุดจักรวาลที่ 18 ก็สังเกตเห็นบางคนในที่บองจักรวาลที่ 12 เขาเป็นเด็กผู้ชายที่พึ่งออกมาจากพื้นที่ส่วนตัวของเขา เขามีผมยาวสีม่วงถึงไหล่และยังมีดาบอยู่บนหลัง ทำให้เขาดูเป็นนักรบที่มีความแข็งแกร่ง แต่สายตาของเขาที่มองไปที่จักรวาลที่ 11 ถัดจากเขาไป ขณะที่จอมมารบูที่ดูเหมือนเด็กเซ่อ นักรบหนุ่มเสื้อแจ็คเก็ตสีน้ำเงินไม่ไว้ใจและระมัดระวังมาก
"เฮ้! นั่นทรั้งค์นี่!" โกฮังตะโกน
"หา? พวกเขาเรียกผมทำไม?" ทรั้งค์ของจักรวาลที่ 18 ถาม
"ไม่ใช่นาย" เบจิต้าพูด
"เรียกจักรวาลที่ 12 โน่น"
เบจิต้าเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นทรั้งค์ที่มาจากอนาคตเพื่อป้องกันการโจมตีของหมายเลข 17 และหมายเลข 18 แต่เขาบอกว่าไม่มีอะไรทำนองนั้นเลย
"ผมจะไปคุยกับเขาหน่อยนะครับ" โกฮังเดินออกไปเพียงคนเดียว
โกคูและอูบุยังคงอยู่ในพื้นที่ของพวกเขาเช่นเดียวกับเบจิต้า แต่ยังคงจับตาดูจักรวาลที่ 12
ขณะที่โกฮังเดินไปหาทรั้คง์อย่างเงียบๆ โบแจ็คและเซงย่าจากจักรวาลที่ 6 ก็พูดถึงบูจินที่เพิ่งกลับมาจากการรักษาจากชาวนาเม็ก
"เขาแพ้ เป็นอะไรที่งี่เง่าสิ้นดี" ผู้หญิงตัวสีฟ้าผมสีส้มพูด
"คู่ต่อสู้ของเขาเป็นพวกที่สามารถงอกใหม่ได้ บูจินไม่มีโอกาสลุกขึ้นได้เลย" โบแจ็คพูดเบาๆ เพราะไม่ต้องการซ้ำเติมความผิดพลาดเหมือนที่เขาทได้วยการฆ่าบิโดสำหรับการไร้ความสามารถ
"ถ้าเป็นท่านที่เคยต่อสู้กับเขา ท่านจะชนะมั๊ย?" เซงย่าถาม
"ใครจะไปรู้" ทหารรับจ้างในพื้นที่พูด
"ชั้นจะบดขยี้มัน ชั้นสงสัยว่ามันจะงอกใหม่ได้มั๊ยถ้ามันถูกเป่าเป็นพันล้านชิ้น" โบแจ็คเผยรอยยิ้มก่อนที่จะพูดเสียงดัง
"โอ้! คุณซงโกฮัง! แต่ว่า... คุณมาถามผมอีกครั้งทำไมครับ?"
"ถ้างั้นนายรู้จักชั้นแต่.... นายไม่ได้กลับไปยังยุคของนายหรอ?" โกฮังถามอีกครั้ ขณะที่เขาเริ่มคิดว่าทรั้งค์คนนี้ไม่เหมือนกับที่เขารู้จัก
"ก็ใช่ครับ แต่คุณถามผมไปแล้วนี่ครับ..."
"เอ่อ...."
ทั้งโกฮังและทรั้งค์ยังคงยืนงง ทรั้งค์สังเกตเห็นพ่อของเขาในจักรวาลที่ 18 และไม่ไกลจากเขาก็เห็นบีเดล.... อยู่ในจักรวาลที่ 16.... และยังมีโกฮังคนอื่นอีก! ทรั้งค์ก็เข้าใจในทันที
"อ้อ...ผมเข้าใจแล้วครับ" เขาพูดขึ้นอย่างกระทันหัน
"คุณไม่ได้มาขากจักรวาลที่ 16 ใช่มั๊ยครับ?"
"อ่า...ไม่ใช่หรอก ชั้นมาจากจักรวาลที่ 18 หน่ะ" ซงโกฮังตอบกลับอย่างเร็ว เพราะเขาก็ตกใจกับจักรวาลที่ 16 ตั้งแต่มาถึงแล้ว
"ชั้นคิดว่า" นักสู้กึ่งชาวไชย่าพูดต่อ
"คงเป็นคนอื่นที่เหมือนกับชั้นมาคุยกับนายแล้วสินะ?"
"ที่จริงมันก็ไม่กี่ชั่วโมงที่แล้วครับ"
"ถ้างั้นชั้นจะไม่ถามคำถามที่เหมือนกันหล่ะกัน" โกฮานพูดและใช้มือข้างหนึ่งจับด้านหลังศีรษะของเขาด้านความเขินเล็กน้อย
"ไม่เป็นการรบกวนผมหรอกครับ คุณก็รู้ และผมขอบตอบคุณนะครับว่าใช่ ผมมาจากอนาคต เรายังร่วมมือกันต่อสู้กับเซลล์ และมันก็เป็นฝ่ายชนะ คุณแกร่งขึ้นมากต่างจากคุณโกฮังที่เป็นพี่เลี้ยงผม"
"เราได้เจอกันอีกครั้ง แต่คราวนี้ชั้นคือพี่..... และชั้นคิดว่าโลกที่พวกเราอาศัยจะมีรูปร่างบุคลิกภาพส่วนบุคคล" โกฮังพยายามอธิบายความแตกต่างระหว่างเขากับทรั้งค์ที่มาจากอนาคตที่รู้จักกัน
"ถ้าชั้นจำไม่ผิด ก็ยังคงจำเรื่องเกี่ยวกับเมื่อ.... สามสิบปีที่ผ่านมา! มันควรจะมากน้อยสำหรับนายใช่มั๊ย?"
"ประมาณ 10 ปั ใช่ครับ ผมดีใจที่พ่อของผมสบายดีในจักรวาลของคุณ ตอนที่ผมอายุ 16 เขาหายไปจากสิ่งที่ผมเข้าใจ"
"อืม....ถ้างั้นมันคงมีอะไรบางอย่างทำให้โลกของพวกเราต่างกัน.... จักรวาลที่ 16....." โกฮังใช้ความคิด
"ถ้างั้น นายไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้นเพิ่มใช่มั๊ย?"
"ก็ไม่เชิงครับ.... ผมรู้แค่คุณพิคโกโร่ คุณโกฮังและตัวผมเอง.... ดังนั้น....."
"ชั้นเห็นแล้ว... มันคงจะยากที่จะร่วมมือกับกลุ่มคนที่นายไม่รู้จักดี.... ในจักรวาลที่ 13 ก็มีชาวไซย่าอีก 3 คนที่อยู่กับพ่อของนาย...."
"ผมเห็นพวกเขาก่อนหน้านี้แล้วครับ แต่ผมไม่ได้เข้าไปคุยกับเขา.... เขาไม่ได้เป็นแรงบันดาลใจให้กับผมได้มากเท่ากับคุณเบจิต้าของพวกคุณทำ เขาดูเย็นชามากกว่าที่ผมเจอเขาครั้งแรกเมื่อสิบปีก่อนในอดีต.... ผมหมายถึง..... เอ่อ....."
"เมื่อสามสิบปีที่ผ่านมา" โกฮังยิ้ม
"เรื่องราวการเดินทางข้ามเวลาเหล่านี้ได้เกิดความวุ่นวายขึ้นอีกครั้ง..... มันยากที่จะย้อนกลับได้"
"เรื่องเลวร้ายมันเป็นเพราะเซลล์.... ผมก็ยังไม่แน่ใจว่าผมเข้าใจประวัติศาสตร์.... โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันพูดว่ามันได้ฆ่าผมเพื่อใช้เครื่องมือนั้นเดินทางข้ามเวลากลับมา...."
"คุณสามารถถามได้ตลอด......ผมจะบอกคนเดียว แต่ว่า : ผมอยากจะไปคุยกับเขาตอนนี้เลยและ...ผมไม่แน่ใจว่าเขาจะพูดอะไร..."
"เซลล์มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ฉลาด" ทรั้งค์มั่นใจ
"ถ้าเขารู้สึกว่าเขาไม่สนใจในการพูดความจริงของเรา......เขาไม่บอกพวกเราแน่..."
"มันเป็นอะไรบางอย่างที่เขาเอาชนะพวกเราได้ทั้งหมด..."
"มันเหมือนกับแอนดรอย์ของจักรวารที่ 14 ในจักรวาลนั้น ผมจะต้องถูกฆ่าตายก่อนที่จะกลับมาจากอดีต...หรือผมอาจจะถูกฆ่าตายไปแล้วในอดีตและไม่ได้กลับไป....หรืออะไรสักอย่าง...."
"มีความเป็นไปได้มากทีเดียว" โกฮังที่รู้อยู่แล้วพูดแทรกสิ่งที่ทรั้งค์พูด
"แต่จริงๆ แล้ว....เราทุกคนควรจะตายในโลกนี้ด้วย ซึ่งอาจจะถูกหมายเลข 17 และหมายเลข 18 ยึดครองไป"
"ผมหวังว่าแม่ของผมจะยังสบายดีอยู่, อย่างน้อยหล่ะนะ" ทรั้งค์พูดอย่างไม่สบายใจ
"ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก เธอเป็นนักสู้ ชั้นมั่นใจว่าเธอเอาชีวิตรอดอยู่แล้ว เธอรอดชีวิตมาอยู่ดีมีสุขกับพ่อของนาย!" โกฮังพูดติดตลก
"มันก็ถูกครับ" ทรั้งค์พูดพร้อมกับหัวเราะเบาๆ เหมือนกัน
"อย่างน้อยเขาก็กลับกลายเป็นคนดี ต้องขอบคุณเธอนะครับ...แตกต่างจาก "เจ้าชายเบจิต้า" ของจักรวาลที่ 13 ผมชักสงสัยแล้วว่าจะเป็นยังไงถ้าแม่ของผมมาดูการแข่งขันครั้งนี้..."
"เธอไม่ได้สนใจเหมือนพวกเรา" โกฮังพูด
"ผมรู้ครับ คล้ายกับผม เธอมีงานที่สำคัญต้องทำมากมายที่แคปซูลคอร์ป กลับมาเปิดให้บริการ แถมดีขึ้นกว่าแต่ก่อนเยอะเลย!"
"โอ้ จริงหรือเปล่า! งั้นแปลว่าการสร้างโลกใหม่กำลังไปได้ด้วยดี แล้วจากนั้นหล่ะ?"
"ใช่ครับ อ๊ะ...ผมมีคนที่อยากจะแนะนำให้คุณรู้จัก แต่ว่าเขายังอยู่ข้างใน แต่คิดว่าอีกสักหน่อยก็คงจะออกมาร่วมกับผม..."
"เอ๋? ลูกชายหรอ? หริอบางที?" โกฮังถามยิ้มๆ
"อ๊ะ...เอ่อ...." ทรั้งค์เริ่มหน้าแดง
"ผมอาจจะมีแฟนสาว แต่ไม่ใช่ลูกนะครับ...."
"เขาจะมางั้นหรอ!" โกฮังมั่นใจว่าเขายังคงเห็นทรั้งค์ในฐานะอดีตที่ปรึกษาของเขา
"ชั้นขอสารภาพว่าสำหรับชั้นมันเร็วกว่าที่ชั้นคิดไว้ซะอีก"
"คุณมีลูกแล้วหรอครับ?"
"เป็นลูกสานชื่อปัง ชั้นจะแนะนำให้รู้จักถ้านายต้องการ"
"เป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ คุณโกฮัง!"
"เดี๋ยวชั้นจะกลับมาพร้อมกับเธอ" โกฮังเริ่มพูด
"รอสักครู่ครับ...เอาจริงจังนะครับ....คุณคิดจะทำอะไรในการแข่งขันครั้งนี้?" ทรั้งค์ถาม
"ชั้นไม่รู้อะไรเลย....แล้วนายหล่ะ"
"ผมมีปัญหาเกี่ยวกับความเชื่อใจวาร์ก้า....แต่เมื่อพวกเขาบอกผมเกี่ยวกับจักรวาลคู่ขนาน ผมหวังว่าจะได้พบกับคุณพ่อและคนอื่นๆ ทุกคน มันดีมากที่ผมได้มา!"
"ใช่แล้ว มันเป็นจริง! นี่เป็นโอกาสเดียวและในความเป็นจริง... หมายเลข 16!"
โกฮังสังเกตเห็นแอนดรอยด์ หุ่นยนต์เทียมรูปร่างขนาดใหญ่ ที่ทำได้อย่างสมบูรณ์แบบ มีผมสีส้ม (ลักษณะผมเดียวกันกับอูบุ) สวมชุดเกราะสึเขียวที่มีสัญลักษณ์ของแคปซูลคอร์ป เดินออกมาจากข้างในมาเข้าร่วมกับทรั้งค์และโกฮังโดยก้าวอย่างเงียบเชียบ โกฮังรู้สึกประหลาดใจที่ได้พบกันกับเขา
"อ๊ะ!...อยู่นี่เอง" ทรั้งค์หันไปที่หุ่นแอนดรอยด์
"ผมพบเขาในซากปรักหักพังจากห้องปฏิบัติการของด็อกเตอร์เกโร่" เขาพูดกับโกฮัง
"แม่ได้สร้างเขาขึ้นมาใหม่และตอนนี้หมายเลข 16 ยังเป็นแกนหลักในการฟื้นฟูโลกของเราอีกด้วย"
"หมายเลข 16!" โกฮังพูดเมื่อหุ่นยนต์อยู่ต่อหน้าเขา
"คุณได้ช่วยปกป้องโลกของพวกเราไว้เช่นกัน คุณน่าจะรู้....ต้องขอบคุณที่คุณช่วยให้พวกเราชนะเซลล์ ผมมีความสุขจริงๆ ที่ได้พบคุณอีก!"
"ทรั้งค์บอกผมว่า" หุ่นยนต์ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"เราเต็มใจที่จะช่วยปกป้องธรรมชาติ ดังนั้นผมจึงช่วยฟื้นฟูโลกเท่าที่ผมทำได้"
"คุณได้เข้าร่วมด้วยหรือเปล่าครับ?"
รอยยิ้มปรากฏขึ้นใบหน้าหุ่นยนต์ร่างโต
"เข้าร่วมครับ ตอนแรกผมไม่ต้องการเข้าร่วม แต่ว่า....เมื่อผมสัมผัสได้ถึงตัวตนของซงโกคู ผมจึงเปลี่ยนความคิด ดูเหมือนว่ามันจะมีอยู่หลายที่ในที่นี่ อย่างน้อยผมต้องฆ่าให้ได้ซักหนึ่งคน"
"เอ่อ.....ก็ดีครับ รู้สึกว่าภรรยาของชั้นจะเริ่มรู้สึกเบื่อซะแล้ว" โกฮังพูดขึ้นหลังจากที่สังเกตเห็นบีเดลนั่งอยู่คนเดียว
"ชั้นต้องไปก่อนหล่ะ...เดี๋ยวชั้นกลับพร้อมกับปังทีหลังนะทรั้งค์ ขอให้โชคดีละกัน!"
ทรั้งค์และหมายเลข 16 มองดูโกฮังกระโดดข้ามกำแพงเพื่อปลีกตัวจากการสนทนาที่น่ากลัวขณะที่เขามุ่งหน้าไปหาภรรยาของเขา... หมายเลข 16 เลยถือโอกาสถามทรั้งค์
"ผมคิดว่าเซ้นต์ด้านอารมณ์ขันของผมมันเป็นการต้อนรับที่ไม่ดีงั้นหรอครับ?"
ถัดไปจากหุ่นยนต์ที่กำลังงงอยู่นั้น ทรั้งค์กำลังหัวเราะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น