เนื้อเรื่อง
Dragonball Multiverse : The Novelization
บทที่ 1 การแข่งขันที่ประหลาดสุดๆ !
ตอนที่ 4
 |
| แต่งโดย Loïc Solaris แปลไทยโดย Sub_MaRk ปรับปรุงครั้งแรกเมื่อวันที่ 03/07/2557 |
 |
| Chibi Uub by Stef84 |
ความทรงจำของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องแห่งกาลเวลาและรอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าของเบจิต้า
"มีทางเดียวเท่านั้นที่จะรู้ว่าแกยังแข็งแกร่งอยู่ โกฮัง!"
"ไม่มีทางครับคุณเบจิต้า" โกฮังตอบกลับ
"ผมไม่เหมือนกับพ่อ ผมไม่ตื่นเต้นกับสิ่งเหล่านั้นหรอกครับ และผมจะไปในฐานะผู้ชม"
"ผมหวังว่าจะอยู่ในความคาดหวังของอาจารย์โกคูนะครับ" อูบุพูด
"และผมหวังว่าจะสร้างความประทับใจให้กับคุณโกฮังและคุณเบจิต้านะครับ"
ปราศจากความมั่นใจ โกคูวางมือลงบนบ่าของลูกศิษย์ของเขา
"ไม่ต้องกังวลไปอูบุ เรามั่นใจว่านายทำได้ดีอยู่แล้ว"
อูบุรู้สึกว่าเขาจะเริ่มมีอาการหน้าแดง
"ผมจะทำให้ดีที่สุดครับ!"
"แล้วคุณตาซาตานหล่ะคะ?" ปังถาม
"ไม่ได้มาด้วยหรอคะ..."
"หนูควรจะไปพบตาและถามกับตาโดยตรงดีกว่านะ" โกคูเสนอ
ปังยืนขึ้นอย่างกระตือรือล้น
"คุณปู่มากับหนูหน่อยได้มั้ยคะ"
"ขอโทษด้วยนะปัง" โกคูตอบ
"หนูคงต้องไปคนเดียวแล้วหล่ะตอนนี้ ปู่ว่าจะไปพบใครบางคนก่อนจะไปแข่งขันหน่ะ"
"ตกลงคะ หนูไปแล้วนะค๊า!"
"รอเดี๋ยวก่อนปัง!" บีเดลพูดช้าไป ปังต้องไปอย่างเร็วเพราะอายุของเธอ (เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกดุ) เธอบินไปที่เมืองซาตานด้วยความเร็วเต็มที่ โดยปกติปังมักจะหงุดหงิดที่ปู่ของเธอไม่มาด้วย แต่ตอนนี้เธอมีความสุขที่ได้เจอตาของเธอ
โกฮังโอบไหล่ของบีเดลด้วยความอบอุ่นและมั่นใจ
"ลูกจะกลับมาในอีกไม่นาน นอกจากนั้น ความเร็วระดับนั้นคงไม่มีอะไรจับลูกเราได้ได้ ลูกไม่เป็นอันตรายหรอก"
บีเดลยิ้ม
"ชั้นรู้ แต่ว่าลูกควรที่จะขออนุญาตก่อนนะ.......ลูกยังเป็นสาวน้อยอยู่นะคะ"
"เดี๋ยวค่อยมาเจอกันตอนนี้หล่ะกันนะ" โกคูพูด
"อย่าทิ้งผมไว้สิครับ!"
โกคูหายไปที่ดังกล่าวด้วยความเร็วที่อูบุไม่สามารถตอบตามทัน
"ไม่! อา...จารย์....โกคู"
เห็นได้ชัดว่าปังสืบทอดนิสัยมาจากปู่ของเธอโดยไม่ต้องบอกก็รู้ บ่อยค่อยไหนที่จีจี้เห็นเขาออกจากบ้านไปเป็นเวลาหลายวัน หลายสัปดาห์ หรือแม้กระทั่งเป็นปี ตั้งแต่แต่งงานมา จีจี้ก็บ่นเกี่ยวกับมันหลังจากที่เขากลับมา.............แม้จากความตาย
บูลม่าทำลายความเงียบที่โกคูสร้างขึ้นโดยการออกเดินทางในทันที
"ก็ดี ชั้นไม่อยากไปกับพวกคุณหรอก แต่ชั้นจะทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ให้ ชั้นคิดว่าการแข่งขันครั้งนี้คงจะไม่ง่ายอย่างที่คิดแน่ๆ ชั้นจะทำเสื้อเกราะที่สามารถดูดซับแรงกระแทกได้มากขึ้นให้..."
"เหมือนกับที่เซลล์เกมเริ่มงั้นหรอ?" เบจิต้าถาม
"ใช่แล้ว" บลูม่าตอบ
"อาจจะใช้เวลาทั้งคืนในการทำ แต่ชั้นต้องการจะรู้ว่าพวกคุณมีความพร้อมเต็มที่"
จีจี้ขมวดคิ้ว
"ชั้นไม่ต้องการให้คนอย่างเธอมาดูแลสามีของชั้น เค้ามีของที่ต้องการอยู่ที่บ้านแล้ว......โกฮัง! กลับไปเอาเสื้อผ้าของพ่อเค้ามา"
"เดี๋ยวผมจะไปเอามาให้ครับ" โกฮังตอบ
"เดี๋ยวก่อน ชั้นไปด้วย" บีเดลพูด
"โกเท็น" ทรั้งก์พูด
"เราคงต้องหาที่ว่างสำหรับพักคืนนี้ซะแล้วสิ!"
"เป็นความคิดที่ดีมาก!" เพื่อนสนิทของเขาตอบพร้อมกับพยักหน้า
โกฮัง บีเดล ทรั้งก์ และโกเท็นเหาะออกไปคนละทางทิ้งให้เบจิต้าอยู่คนเดียว
"แกอยู่คนเดียวสินะ" พิคโกโร่พูด
เบจิต้าจ้องไปที่ตา
"แล้วไง คิดว่าชั้นไม่สามารถป้องกันตัวเองได้รึไงกัน"
บูลม่ากอดคอของเบจิต้า
"พาชั้นกลับบ้านทีสิที่รัก?"
"ถ้าเธอต้องการ......." เบจิต้าถอนหายใจ
"แล้วหนูหล่ะบรา?"
"หนูจะไปที่แคปซูลคอร์ปและจะบินไปที่เมืองซาตาน" ลูกสาวของเขาตอบ
"แล้วแต่ละกัน" เบจิต้าคำราม
หลังจากเครื่องบินออกมาจากแคปซูลของลูกสาวเธอ บลูม่าถูกอุ้มออกไปในอ้อมแขนของสามีเธอ
"คุณรู้มั้ย....." บูลม่าพูดพร้อมกับขยับเข้าไปแนบชิดกับเบจิต้า
"ชั้นตั้งใจที่จะสนุกไปกับคืนสุดท้ายของเราก่อนที่คุณจะออกเดินทางนะ..."
"งี่เง่าน่า" เบจิต้าตอบด้วยสีหน้าเขินอาย
"เธอพูดต่อหน้าทุกคนทำไมห๊ะ!..."
ที่บ้านผู้เฒ่าเต่า สำหรับหลายๆ คน รวมทั้งชุดชั้นใน ถูกแยกออกและว่างเปล่าที่น่าสนใจสำหรับคนอื่นๆ อย่างไรก็ตาม มันก็ยังคงเหมือนสวรรค์ที่อบอุ่นพร้อมตอบสนองความสะดวกสบาย สำหรับบางคนก็เป็นบ้านที่พวกเขาเรียกว่าบ้าน
มุเท็น โรชิ อาศัยอยู่บนเกาะเล็กๆ แห่งนี้มาสองศตวรรษแล้วเขามักจะใช้เวลาไปกับการตกปลาบนหลังเต่าหรือ(โดยเฉพาะอย่างยิ่ง) การดูผู้หญิงสวยๆ ทำท่ายิมนาสติกให้เลือดกำเดาพุ่งไปติดนิตยสารของเขา พฤติกรรมของเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อยตั้งแต่พบกับโกคูและคุริลิน หรือหลังจากที่คุริลินมาตั้งถิ่นฐานถาวรกับภรรยาของเขาหมายเลข 18 เมื่อยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา
เมื่อโกคูมาถึงเกาะโดยการเคลื่อนย้ายชั่วพริบตา เขาก็ได้ยินเสียงคุริลินและท่านผู้เฒ่าเต่าพูดถึงเรื่องในอดีตที่เกิดขึ้นกับพวกเขามานานหลายทศวรรษ
"ไม่หล่ะ" เพื่อนที่ดีที่สุดของโกคูพูด
"ผมไม่ฟังคำสั่งของอันตพาลหรอกครับ" เขาสวนคำพูดของผู้เฒ่าแก่ๆ
"ชั้นเป็นอาจารย์ของแก แกต้องหัดเคารพชั้นบ้างเซ่!"
"ผมเคย แต่พลังของท่านมันนานมาแล้วนะ"
"มันไม่สำคัญหรอก! ชั้นอยู่มาได้เก่าแก่ขนาดนี้ และแกเป็นหนี้บุญคุณชั้น แกควรจะเคารพชั้นหน่อยซี้"
ชายชราคนหนึ่งลุกขึ้นทันทีที่เขาเห็นนักรบชาวไซย่า
"อ้าว! โกคู!"
คุริลินหันไปด้วยความประหลาดใจ
"โกคู?"
ชาวไซย่าเดินผ่านประตูเข้าไปในบ้านผู้เฒ่าเต่า และแสดงรอยยิ้มกว้างตามปกติ
"ไงพวก!" โกคูทักทาย
ผู้เฒ่าเต่ารู้สึกว่าเขามาถึง เรื่องนิสัยของคุริลินในเรื่องอื่นๆ ที่บางครั้งก็ขาดชีวิตชีวา แต่ตั้งแต่การแต่งงานของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเกิดของลูกสาวของเขา เขายังคงตั้งทัศนคติตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาเพื่อให้ตัวเองเข้าใจสภาพแวดล้อมของเขาเพื่อใช้ตรวจสอบอันตราย
ผู้เฒ่าเต่ามีความสุขและไม่ลังเลที่จะแซวศิษย์เก่าของเขาทั้งสอง
"อะไรหอบนายมาที่นี่หล่ะ? จะแวะมาดูว่าชั้นมีชีวิตอยู่รึเปล่ารึไง?"
โกคูยิ้มกว้าง
"เรามีข่าวใหญ่! คือเราได้รับเชิญให้เข้าร่วมการแข่งขันของจักรวาลที่แตกต่างกัน และมันทำให้เรานึกถึงวันเก่าๆ หน่ะ ที่เรามาที่นี่ก็เพราะว่าจะมาชวนนาย เพื่อว่านายจะสนใจ คุริลิน"
เพื่อนเก่าของเขามองไปที่เขาด้วยความสนใจ
"เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน! ชั้นขอรู้รายละเอียดเกี่ยวกับมันก่อน แล้วการแข่งขันหมายความว่าอะไร?"
"ชั้นก็อยากรู้เหมือนกัน" ผู้เฒ่าเต่าพูด
เมื่อไม่มีทางเลือก โกคูอธิบายอย่างละเอียดที่สุดเกี่ยวกับการแข่งขันที่เขารู้โดยไม่ตกหล่นแม้แต่น้อย
คุริลินกอดอกใช้ความคิด
"การแข่งขันครั้งนี้เป็นความคิดที่ไม่เลวเลยนะ" ผู้เฒ่าเต่าพูด
"แต่ระดับมันอาจจะต่างกันเกินไป...."
คุริลินมีท่าทางจริงจังขึ้น
"นี่คือหนทางในลีกของผม! มันเป็นเวลานานแล้วที่ผมเคยฝึกฝน......แต่ผมก็ยังสามารถมาและคอยสนับสนุนคุณ"
เสียงผู้หญิงออกมาจากไหนไม่รู้
"ออกจากคำถาม"
มาร์รอนเพิ่งมาถึงพร้อมกับแม่ของเธอ ทั้งคู่โดดเด่นและมาในสไตล์การแต่งตัวของตัวเอง แต่อาจจะน้อยไปในกรณีของหมายเลข 18 อายุของเธอไม่เคยทำให้ความสวยลดลงเลยแม้แต่น้อย เป็นไซบอร์กก็มีข้อดีของมัน
"พ่อ" มาร์รอนพูด
"พ่อสัญญากับเราแล้วว่าจะไปซื้อของ พ่อจะต้องห้ามไปไหนทั้งนั้น!"
"อ๊ะ พ่อลืมไปเลย"
คุริลินต้องพูดขอโทษโกคู
"ชั้นหวังว่าชั้นจะมา.......แต่"
โกคูวางมือลงบนไหล่ของคุริลินเมื่อเห็นเพื่อนของเขาผิดหวัง
"ไม่ต้องห่วงคุริลิน เราจะกลับมาเล่าทุกอย่างให้ฟังเมื่อเรากลับมา"
"หวังว่ามันคงจะน่าประทับมากกว่าเซลล์เกม ใช่มั้ย?"
"มันเป็นโอกาสที่ดี" โกคูตอบด้วยรอยยิ้ม
"เราตั้งหน้าตั้งตารอมันมานาน"
โกคูมองมือของเขาและทำท่ากำมือด้วยความตื่นเต้นก่อนจะหันไปมองตาของคุริลิน
"มันทำให้เรานึกถึงตอนที่เราต่อสู้กับนายครั้งแรก นายจำได้มั้ย?"
ใบหน้าของคุริลินดีขึ้น
"แน่นอน......ชั้นไม่มีทางลืมมัน? มันเป็นช่วงเวลาที่ดีมาก....."
เป็นเวลาหลายชั่วโมงที่พวกเขาทั้งสองพูดคุยเกี่ยวกับความทรงจำที่มีความสุขที่ผ่านมาของพวกเขา เมื่อเวลาผ่านไป โกคูได้รับเชิญให้อยู่ทานอาหารและพักผ่อนที่บ้านของผู้เฒ่ามุเท็น โรชิ และเข้ามาร่วมในการสนทนาเกี่ยวกับอตีดกินเวลานานจนดึก....
ห่างจากบ้านผู้เฒ่าเต่าหนึ่งไมล์ : ซาตานซิตี้
ซาตานซิตี้เป็นเมืองขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างจากบ้านของผู้เฒ่าเต่า มีอาคารสูงเสียดฟ้ามองเห็นแต่ไกลและความวุ่นวายของชีวิตคนในเมือง ซานตานเป็นชื่อเมืองที่ถูกตั้งขึ้นเมื่อยี่สิบเจ็ดปีที่ผ่านมา หลังจากความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของวีรบุรุษผู้หลอกลวงที่ชนะในการแข่งขันเซลล์เกม เห็นได้ชัดว่ามีเพียงไม่กี่คนที่รู้ความจริงเมื่อรวมบลูเข้าไป
แต่ตอนนี้วีรบุรุษของโลกได้ออกจากวงการ เพราะว่าเขาอายุมากแล้ว แต่ในความเป็นจริงเขามักจะบ่นถึงอาการปวดหลัง ในวันนี้ก็ไม่เว้นเช่นกัน เมื่อปังมาถึงที่พักของเขาในใจกลางเมือง เขาขอให้บลูช่วยใช้เทคนิคอะไรซักอย่างช่วยเขา
"และผมหวังว่าจะสร้างความประทับใจให้กับคุณโกฮังและคุณเบจิต้านะครับ"
ปราศจากความมั่นใจ โกคูวางมือลงบนบ่าของลูกศิษย์ของเขา
"ไม่ต้องกังวลไปอูบุ เรามั่นใจว่านายทำได้ดีอยู่แล้ว"
อูบุรู้สึกว่าเขาจะเริ่มมีอาการหน้าแดง
"ผมจะทำให้ดีที่สุดครับ!"
"แล้วคุณตาซาตานหล่ะคะ?" ปังถาม
"ไม่ได้มาด้วยหรอคะ..."
"หนูควรจะไปพบตาและถามกับตาโดยตรงดีกว่านะ" โกคูเสนอ
ปังยืนขึ้นอย่างกระตือรือล้น
"คุณปู่มากับหนูหน่อยได้มั้ยคะ"
"ขอโทษด้วยนะปัง" โกคูตอบ
"หนูคงต้องไปคนเดียวแล้วหล่ะตอนนี้ ปู่ว่าจะไปพบใครบางคนก่อนจะไปแข่งขันหน่ะ"
"ตกลงคะ หนูไปแล้วนะค๊า!"
"รอเดี๋ยวก่อนปัง!" บีเดลพูดช้าไป ปังต้องไปอย่างเร็วเพราะอายุของเธอ (เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกดุ) เธอบินไปที่เมืองซาตานด้วยความเร็วเต็มที่ โดยปกติปังมักจะหงุดหงิดที่ปู่ของเธอไม่มาด้วย แต่ตอนนี้เธอมีความสุขที่ได้เจอตาของเธอ
โกฮังโอบไหล่ของบีเดลด้วยความอบอุ่นและมั่นใจ
"ลูกจะกลับมาในอีกไม่นาน นอกจากนั้น ความเร็วระดับนั้นคงไม่มีอะไรจับลูกเราได้ได้ ลูกไม่เป็นอันตรายหรอก"
บีเดลยิ้ม
"ชั้นรู้ แต่ว่าลูกควรที่จะขออนุญาตก่อนนะ.......ลูกยังเป็นสาวน้อยอยู่นะคะ"
"เดี๋ยวค่อยมาเจอกันตอนนี้หล่ะกันนะ" โกคูพูด
"อย่าทิ้งผมไว้สิครับ!"
โกคูหายไปที่ดังกล่าวด้วยความเร็วที่อูบุไม่สามารถตอบตามทัน
"ไม่! อา...จารย์....โกคู"
เห็นได้ชัดว่าปังสืบทอดนิสัยมาจากปู่ของเธอโดยไม่ต้องบอกก็รู้ บ่อยค่อยไหนที่จีจี้เห็นเขาออกจากบ้านไปเป็นเวลาหลายวัน หลายสัปดาห์ หรือแม้กระทั่งเป็นปี ตั้งแต่แต่งงานมา จีจี้ก็บ่นเกี่ยวกับมันหลังจากที่เขากลับมา.............แม้จากความตาย
บูลม่าทำลายความเงียบที่โกคูสร้างขึ้นโดยการออกเดินทางในทันที
"ก็ดี ชั้นไม่อยากไปกับพวกคุณหรอก แต่ชั้นจะทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ให้ ชั้นคิดว่าการแข่งขันครั้งนี้คงจะไม่ง่ายอย่างที่คิดแน่ๆ ชั้นจะทำเสื้อเกราะที่สามารถดูดซับแรงกระแทกได้มากขึ้นให้..."
"เหมือนกับที่เซลล์เกมเริ่มงั้นหรอ?" เบจิต้าถาม
"ใช่แล้ว" บลูม่าตอบ
"อาจจะใช้เวลาทั้งคืนในการทำ แต่ชั้นต้องการจะรู้ว่าพวกคุณมีความพร้อมเต็มที่"
จีจี้ขมวดคิ้ว
"ชั้นไม่ต้องการให้คนอย่างเธอมาดูแลสามีของชั้น เค้ามีของที่ต้องการอยู่ที่บ้านแล้ว......โกฮัง! กลับไปเอาเสื้อผ้าของพ่อเค้ามา"
"เดี๋ยวผมจะไปเอามาให้ครับ" โกฮังตอบ
"เดี๋ยวก่อน ชั้นไปด้วย" บีเดลพูด
"โกเท็น" ทรั้งก์พูด
"เราคงต้องหาที่ว่างสำหรับพักคืนนี้ซะแล้วสิ!"
"เป็นความคิดที่ดีมาก!" เพื่อนสนิทของเขาตอบพร้อมกับพยักหน้า
โกฮัง บีเดล ทรั้งก์ และโกเท็นเหาะออกไปคนละทางทิ้งให้เบจิต้าอยู่คนเดียว
"แกอยู่คนเดียวสินะ" พิคโกโร่พูด
เบจิต้าจ้องไปที่ตา
"แล้วไง คิดว่าชั้นไม่สามารถป้องกันตัวเองได้รึไงกัน"
 |
| Drawing by LesCentsCiels; Coloring by Stef84 |
"พาชั้นกลับบ้านทีสิที่รัก?"
"ถ้าเธอต้องการ......." เบจิต้าถอนหายใจ
"แล้วหนูหล่ะบรา?"
"หนูจะไปที่แคปซูลคอร์ปและจะบินไปที่เมืองซาตาน" ลูกสาวของเขาตอบ
"แล้วแต่ละกัน" เบจิต้าคำราม
หลังจากเครื่องบินออกมาจากแคปซูลของลูกสาวเธอ บลูม่าถูกอุ้มออกไปในอ้อมแขนของสามีเธอ
"คุณรู้มั้ย....." บูลม่าพูดพร้อมกับขยับเข้าไปแนบชิดกับเบจิต้า
"ชั้นตั้งใจที่จะสนุกไปกับคืนสุดท้ายของเราก่อนที่คุณจะออกเดินทางนะ..."
"งี่เง่าน่า" เบจิต้าตอบด้วยสีหน้าเขินอาย
"เธอพูดต่อหน้าทุกคนทำไมห๊ะ!..."
มุเท็น โรชิ อาศัยอยู่บนเกาะเล็กๆ แห่งนี้มาสองศตวรรษแล้วเขามักจะใช้เวลาไปกับการตกปลาบนหลังเต่าหรือ(โดยเฉพาะอย่างยิ่ง) การดูผู้หญิงสวยๆ ทำท่ายิมนาสติกให้เลือดกำเดาพุ่งไปติดนิตยสารของเขา พฤติกรรมของเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อยตั้งแต่พบกับโกคูและคุริลิน หรือหลังจากที่คุริลินมาตั้งถิ่นฐานถาวรกับภรรยาของเขาหมายเลข 18 เมื่อยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา
เมื่อโกคูมาถึงเกาะโดยการเคลื่อนย้ายชั่วพริบตา เขาก็ได้ยินเสียงคุริลินและท่านผู้เฒ่าเต่าพูดถึงเรื่องในอดีตที่เกิดขึ้นกับพวกเขามานานหลายทศวรรษ
 |
| Illustration by Stef84 |
"ผมไม่ฟังคำสั่งของอันตพาลหรอกครับ" เขาสวนคำพูดของผู้เฒ่าแก่ๆ
"ชั้นเป็นอาจารย์ของแก แกต้องหัดเคารพชั้นบ้างเซ่!"
"ผมเคย แต่พลังของท่านมันนานมาแล้วนะ"
"มันไม่สำคัญหรอก! ชั้นอยู่มาได้เก่าแก่ขนาดนี้ และแกเป็นหนี้บุญคุณชั้น แกควรจะเคารพชั้นหน่อยซี้"
ชายชราคนหนึ่งลุกขึ้นทันทีที่เขาเห็นนักรบชาวไซย่า
"อ้าว! โกคู!"
คุริลินหันไปด้วยความประหลาดใจ
"โกคู?"
ชาวไซย่าเดินผ่านประตูเข้าไปในบ้านผู้เฒ่าเต่า และแสดงรอยยิ้มกว้างตามปกติ
"ไงพวก!" โกคูทักทาย
ผู้เฒ่าเต่ารู้สึกว่าเขามาถึง เรื่องนิสัยของคุริลินในเรื่องอื่นๆ ที่บางครั้งก็ขาดชีวิตชีวา แต่ตั้งแต่การแต่งงานของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งการเกิดของลูกสาวของเขา เขายังคงตั้งทัศนคติตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาเพื่อให้ตัวเองเข้าใจสภาพแวดล้อมของเขาเพื่อใช้ตรวจสอบอันตราย
ผู้เฒ่าเต่ามีความสุขและไม่ลังเลที่จะแซวศิษย์เก่าของเขาทั้งสอง
"อะไรหอบนายมาที่นี่หล่ะ? จะแวะมาดูว่าชั้นมีชีวิตอยู่รึเปล่ารึไง?"
โกคูยิ้มกว้าง
"เรามีข่าวใหญ่! คือเราได้รับเชิญให้เข้าร่วมการแข่งขันของจักรวาลที่แตกต่างกัน และมันทำให้เรานึกถึงวันเก่าๆ หน่ะ ที่เรามาที่นี่ก็เพราะว่าจะมาชวนนาย เพื่อว่านายจะสนใจ คุริลิน"
เพื่อนเก่าของเขามองไปที่เขาด้วยความสนใจ
"เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน! ชั้นขอรู้รายละเอียดเกี่ยวกับมันก่อน แล้วการแข่งขันหมายความว่าอะไร?"
"ชั้นก็อยากรู้เหมือนกัน" ผู้เฒ่าเต่าพูด
เมื่อไม่มีทางเลือก โกคูอธิบายอย่างละเอียดที่สุดเกี่ยวกับการแข่งขันที่เขารู้โดยไม่ตกหล่นแม้แต่น้อย
คุริลินกอดอกใช้ความคิด
"การแข่งขันครั้งนี้เป็นความคิดที่ไม่เลวเลยนะ" ผู้เฒ่าเต่าพูด
"แต่ระดับมันอาจจะต่างกันเกินไป...."
คุริลินมีท่าทางจริงจังขึ้น
"นี่คือหนทางในลีกของผม! มันเป็นเวลานานแล้วที่ผมเคยฝึกฝน......แต่ผมก็ยังสามารถมาและคอยสนับสนุนคุณ"
เสียงผู้หญิงออกมาจากไหนไม่รู้
"ออกจากคำถาม"
มาร์รอนเพิ่งมาถึงพร้อมกับแม่ของเธอ ทั้งคู่โดดเด่นและมาในสไตล์การแต่งตัวของตัวเอง แต่อาจจะน้อยไปในกรณีของหมายเลข 18 อายุของเธอไม่เคยทำให้ความสวยลดลงเลยแม้แต่น้อย เป็นไซบอร์กก็มีข้อดีของมัน
"พ่อ" มาร์รอนพูด
"พ่อสัญญากับเราแล้วว่าจะไปซื้อของ พ่อจะต้องห้ามไปไหนทั้งนั้น!"
"อ๊ะ พ่อลืมไปเลย"
คุริลินต้องพูดขอโทษโกคู
"ชั้นหวังว่าชั้นจะมา.......แต่"
โกคูวางมือลงบนไหล่ของคุริลินเมื่อเห็นเพื่อนของเขาผิดหวัง
"ไม่ต้องห่วงคุริลิน เราจะกลับมาเล่าทุกอย่างให้ฟังเมื่อเรากลับมา"
"หวังว่ามันคงจะน่าประทับมากกว่าเซลล์เกม ใช่มั้ย?"
"มันเป็นโอกาสที่ดี" โกคูตอบด้วยรอยยิ้ม
"เราตั้งหน้าตั้งตารอมันมานาน"
โกคูมองมือของเขาและทำท่ากำมือด้วยความตื่นเต้นก่อนจะหันไปมองตาของคุริลิน
"มันทำให้เรานึกถึงตอนที่เราต่อสู้กับนายครั้งแรก นายจำได้มั้ย?"
ใบหน้าของคุริลินดีขึ้น
"แน่นอน......ชั้นไม่มีทางลืมมัน? มันเป็นช่วงเวลาที่ดีมาก....."
เป็นเวลาหลายชั่วโมงที่พวกเขาทั้งสองพูดคุยเกี่ยวกับความทรงจำที่มีความสุขที่ผ่านมาของพวกเขา เมื่อเวลาผ่านไป โกคูได้รับเชิญให้อยู่ทานอาหารและพักผ่อนที่บ้านของผู้เฒ่ามุเท็น โรชิ และเข้ามาร่วมในการสนทนาเกี่ยวกับอตีดกินเวลานานจนดึก....
ซาตานซิตี้เป็นเมืองขนาดใหญ่ที่อยู่ห่างจากบ้านของผู้เฒ่าเต่า มีอาคารสูงเสียดฟ้ามองเห็นแต่ไกลและความวุ่นวายของชีวิตคนในเมือง ซานตานเป็นชื่อเมืองที่ถูกตั้งขึ้นเมื่อยี่สิบเจ็ดปีที่ผ่านมา หลังจากความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของวีรบุรุษผู้หลอกลวงที่ชนะในการแข่งขันเซลล์เกม เห็นได้ชัดว่ามีเพียงไม่กี่คนที่รู้ความจริงเมื่อรวมบลูเข้าไป
แต่ตอนนี้วีรบุรุษของโลกได้ออกจากวงการ เพราะว่าเขาอายุมากแล้ว แต่ในความเป็นจริงเขามักจะบ่นถึงอาการปวดหลัง ในวันนี้ก็ไม่เว้นเช่นกัน เมื่อปังมาถึงที่พักของเขาในใจกลางเมือง เขาขอให้บลูช่วยใช้เทคนิคอะไรซักอย่างช่วยเขา
 |
| Illustration by BK-81 |
"อ้ากกกกกกกก.......หลังชั้น! มันกลับมาอีกแล้วววว! มันแย่ลงกว่าเดิมอีกนะเนี่ยยย!........อ้าาาาาา... มันเป็นไปไม่ได้หรอก......ตอนนี้ตาไปด้วยไม่ได้หรอกนะ......น่าเสียดายจริงๆ!"
ปังผงะ
"แต่คุณตาค๊ะ"
บลูที่กำลังทานอมยิ้มขนาดใหญ่อยู่ เอื้อมมือไปทางชายชรา
"ไม่เป็นไร.......เดี๋ยวเราจะดูแลเอง"
"คุณจะไปด้วยกันหรือคะ?" ปังถาม
เขาหยุดชั่วคราว บลูคิดว่าเขาเป็นผู้ชนะของการแข่งขัน ถ้าเขาชนะ เขาจะมีจักรวาลทั้งหมดเป็นขนมให้กับตนเอง รอยยิ้มขนาดใหญ่ที่กำลังเพ้อฝันของเขา ก่อนที่จะออกจากภังค์
"ของที่สั่งมาส่งแล้วครับ"
 |
| Drawing by Luke Skayl; Coloring by Stef84 |
"ขนมของชั้นหล่ะ?" บลูถาม
"ได้แล้วครับ" คนรับใช้ยืนยัน
"สามเท่าของลูกกวาด"
ใบหน้าของบลูดีขึ้น
"เย้! ย้าฮู้ โฮ้!"
มันแสดงให้ปังเห็นชัดแล้วว่าบลูคงไม่เข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ ในขณะที่บลูเริ่มทานขนมของเขา ปังถามตาของเธอหากพวกเขาไม่ได้รับอนุญาตให้หุ่นยนต์ขนาดเล็กเข้าชม
"อืมมมมม..."ซาตานแสดงให้ดู
"นั่นคือสิ่งที่ถูก เราคิดว่ามันเป็นรูปแบบใหม่ของกล้องสายลับที่ใช้ในการถ่าย บลูได้เปลี่ยนมันกลายเป็นช็อคโกแล็ตและกินมันไปแล้ว...."
และแน่นอน บลูสร้างความประหลาดใจให้แก่เด็กสาว....
เช้าวันรุ่งขึ้น โกคูเตรียมออกเดินทาง เขาจ้อมมองดูความกว้างใหญ่ของมหาสมุทร เมื่อคุริลินพร้อมกับหมายเลข 18 ให้กำลังใจเขาก่อนที่จะไป
"มันมีรางวัลมั้ย?" หมายเลข 18 ถาม
"มีสิ แต่ต้องขอผ่านเทพพระเจ้ามังกรของชาวนาเม็กนะ...."
คุริลินมองภรรยาของเขาด้วยความประหลาดใจ
"คุณสนใจมั้ย?"
เขายิ้มพร้อมกับหันไปปิดตาของเธอ
"ชั้นมีทุกอย่างที่ชั้นต้องการอยู่ที่นี่แล้ว"
เธอค่อยๆ ก้มลงจูบแก้มของสามีของเธอก่อนที่จะกลับเข้าบ้าน ก็มีคนตัวเล็กๆ โผล่ออกมาพอประมาณแก้มสีแดงๆ
ด้วยรอยยิ้มกว้าง โกคูวางนิ้วสองนิ้วลงบนหน้าผากของเขาและมองมายังเพื่อนของเขา
"เราไปก่อนนะ...."
คุริลินยิ้มพร้อมกับยกนิ้วโป้งให้กับเพื่อนของเขา
"ชั้นเชื่อใจนาย.......ขอให้นายชนะนะ!"
มันเป็นเวลาประมาณสิบโมงเช้า ที่วิหารอันเงียบสงบของเด็นเด้ซึ่งเป็นพระเจ้าของโลก ถูกทำลายจนเสียหาย โกฮังและบีเดลได้เดินทางมาถึงก่อนเมื่อไม่กี่นาที ชาวไซย่ากึ่งนักวิทยาศาสตร์กำลังถือกระเป๋าเสื้อผ้าสำหรับเขา โกเท็นและพ่อของพวกเขา
เด็นเด้ต้อนรับพวกเขาและพวกเขาคุยกันอย่างเงียบๆ เดินเล็กน้อยในขณะที่รอ
การมาถึงของเบจิต้าและบลูม่าเป็นที่น่าแปลกใจ....เจ้าชายแห่งชายไซย่าถูกภรรยาของเขาขับเครื่องบินมาส่งที่วัง เบจิต้าไม่เคยเดินทางโดยเครื่องบินเลย
เบจิต้าออกมาจากเครื่องบินเป็นคนแรกราวกับว่าวันนี้เป็นวันแห่งโชคร้าย บลูม่าปรากฏตัวทันทีหลังจากที่ด่าเขา......พร้อมกระเป๋าสีเงินขนาดเล็กในมือ
"เบจิต้า! ชัั้นควรเตือนแล้วใช้มั้ยว่าคุณต้องใช้มัน? ชั้นจะไม่ถือกระเป๋าให้คุณหรอกนะ"
"เราไม่ได้ต้องการมัน!" เจ้าชายแห่งชาวไซย่าตะโกน
"เบจิต้า!" ผู้หญิงผมสีฟ้าตะโกน
เบจิต้าฮึดฮัดพร้อมสีน่าท่าทางรำคาญ
"เอามาให้ชั้น!"
ข้อโต้แย้งนี้ปรากฏต่อสาธารณะชนจนทำให้เบจิต้าต้องอับอาย และเขารู้ว่าบูลม่าเป็นคนปากแข็ง เขาคว้ากระเป๋าเดินทางที่มีแคปซูลของบูลม่าที่ได้เตรียมไว้ บูลม่าสะดุ้งทันทีด้วยท่าทางตกใจ เบจิต้าก้าวยาวไปทางลูกชายของคู่แข่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขา
"โกฮัง" เบจิต้าพูด
"ชั้นมีงานให้แกทำ"
โกฮังรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
"มันคืออะไรครับ"
"ดูแลไอ้นี่ที" เบจิต้าสั่งพร้อมกับส่งกระเป๋าไปให้โกฮัง
"เบจิต้า!" บลูม่าตะโกนอยู่ข้างหลัง
"คุณคิดว่าคุณกำลังทำอะไรห๊า?"
"เด็กคนนี้ไม่ได้มีส่วนร่วมเลยนะ" เบจิต้าตอบพร้อมกับหันไปทางภรรยาของเขาที่สงบขึ้นกว่าเดิม
"เขาอาจจะทำตัวเป็นประโยชน์ก็ได้"
"เบ-จิ-ต้า!!!!!!"
โกฮังจับกระเป๋าเดินทางไป
"ไม่เป็นไรครับคุณบูลม่า ผมไม่ถือ..."
บูลม่าหงุดหงิด
"แต่โกฮัง...."
"นายมันใจดีเกินไป" พิคโกโร่สรุปหลังลูกศิษย์ของเขาในอตีด
โกฮังตอบด้วยรอยยิ้มและยกคิ้วขึ้นยอมรับ ปราถณาที่จะเปลี่ยนเรื่อง เบจิต้าบ่นพึมพำออกมาเสียงดัง
"ทรั้งก์ไม่รู้จักคำว่าตรงเวลาหรือไงกัน!"
พิคโกโร่ตอบเกือบจะแดกดันด้วยเสียงลึก
"ที่เขาหายไปกับโกเท็น! พวกเขาไปอาบน้ำ....."
"เห?" บูลม่าพูดด้วยความประหลาดใจ
"เป็นครั้งแรกที่ขึ้นมาก่อนพ่อของเขานะ?"
"แน่นอนว่าพวกเขาอยู่ที่นี้ทั้งคืน"
เบจิต้าหยุดกึก เขารู้ตัวว่าคำอธิบายมันไปกระตุ้นเรื่องน่าอับอาย..........เขารีบสรุปหลังจากครางเสียงเบา
"ไม่เป็นไร"
"ไม่เป็นไร"
"วาร์ก้าอยู่ที่นี่" พิคโกโร่แจ้งพร้อมกับหนวดที่สั่นเปรียบเสมือนตาของเขา
เหล่านักสู้ทั้งหมดพร้อมกันดูยานของวาร์ก้าและชาวนาเม็กลงจอด......
 |
| Drawing by Gogeta Junior; Coloring by Gokuten |
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น